Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Op kamers… Wat kies jij?

25 maart 2015 door Marleen van de Donk

XTRA-STUDENTENHUIS-DELFTStudeer jij in een studentenstad, maar reis je je elke ochtend en middag suf? Overweeg je al om op kamers te gaan, of weet je heel zeker dat je de komende jaren nog bij je ouders blijft vertoeven?

Op kamers gaan is een grote beslissing, met zowel nadelen als voordelen. De overweging maken om wel of niet op kamers te gaan ligt bij jezelf. Naar mijn mening zitten er een hoop voordelen aan op kamers wonen. Ik woon zelf nu sinds het begin van mijn studie (sinds drie jaar) op kamers in Nijmegen. Soms is het vervelend dat je elke avond zelf moet bedenken wat je gaat eten, dat je zelf de was moet doen en ook nog zelf moet poetsen, ook kost het op kamers wonen nogal wat meer dan thuis wonen.

Maar de voordelen wegen daar zeker tegen op als het aan mij ligt! Elke dag kan ik zelf beslissen wat ik ga doen, dat kon ik eerst ook al, maar ik hoef nu mezelf naar niemand te verantwoorden. Ik kan zo vroeg/laat thuiskomen als ik wil, ik kan zelf kiezen wat ik wel/niet wil eten, niemand die me vertelt wat ik wel/niet moet doen en elke avond heb ik het ‘rijk’ voor mezelf. Daarnaast kan ik last-minute altijd nog de stad in wanneer vrienden daarom vragen, zonder dat ik eerst een slaapplek moet regelen. Last, but not least: reistijd! Ik ben in een kwartiertje op school, ik hoef de wekker dus niet meer twee uur voordat ik op school moet zijn te zetten. Ik heb alle tijd en als ik me een keertje verslapen heb, is dat geen ramp. Een beetje doortrappen en ik ben nog prima op tijd!

Dit is mijn ervaring. Een andere ervaring is die van Wouter Jonkman, derdejaars SGM-student. Nadat hij een ruim jaar in de buurt van Nijmegen op kamers woonde (in Hernen of all places) heeft hij besloten om zijn vleugels weer in te klappen en terug te keren naar het ouderlijke nest, hieronder zijn verhaal.

“Sinds december 2013 woon ik op kamers. De reden dat ik in Hernen (een klein dorpje bij Wijchen) ben gaan wonen, is omdat ik niets in Nijmegen kon vinden. Dat is namelijk ook een lastige aan op kamers gaan; vind er maar eens één.

De beginperiode hier was gezellig. Leuke huisgenoten (geen studenten, maar wel leuk) en ik was er vaak, omdat ik vijf dagen in de week les had. Hierdoor was het ook nog rendabel en was de huur eerlijk en goed te doen.

Hiernaast is het misschien niet mijn beste plan geweest om elk weekend gewoon naar huis te gaan, omdat je op die manier toch erg verbonden blijft met ‘thuisthuis’, zeker in mijn situatie. Voor mij was het namelijk als volgt: Ik zou vanaf december hier gaan wonen, dus had alles netjes geregeld voor die tijd. Eén december viel op een zondag, waardoor ik precies in het weekend kon verhuizen. Pappie & mammie mee de eerste dag, uiteraard (vooral voor het in elkaar zetten van mijn kasten, omdat ik daar niet zo handig in ben). En toen kwam het; de eerste avond was daar, paps en mams in de auto terug en het whatsappen kon beginnen. Na twintig jaar kende ik mijn vader vrij goed en dus stuurde ik mijn moeder een appje: ‘Heeft paps het nog droog gehouden op de terugweg?’. Haar antwoord was: ‘Nee, vlak voordat wij Zwolle weer binnen reden, is hij in huilen uitgebarsten.’

Aan de hand hiervan kan je natuurlijk al raden hoe mijn eerste weken waren. Naast dat ik in het weekend gewoon thuis was voor de voetbalwedstrijden, kon ik dus ook elke avond aan m’n pa verslag doen hoe mijn dag was. Niet dat ik gekke dingen deed overdag, maar dat vroeg hij toch ook niet toen ik nog thuis woonde?

Op een gegeven moment was ik er klaar mee en heb ik een paar dagen de telefoon niet opgenomen. Eerste paar keer uiteraard heisa in het ouderlijk huis, maar na een tijdje leek het goed te gaan.

Hierop besloot ik een stapje verder te gaan en in een vrij voetbalweekend gewoon lekker op mijn kamertje te blijven. Ik kreeg van mijn ouders uiteraard zielige berichtjes (inclusief de laatste treintijden, zodat ik alsnog naar huis kon), maar ik ben gewoon een weekendje in Hernen gebleven. De knuffel die ik kreeg toen ik dat weekend erna thuis kwam leverde mij bijna een klaplong op, maar was natuurlijk lief bedoeld. Na dat ene weekend, heb ik nog enkele weekenden gekozen om weg te blijven en mijn vader leek ermee te kunnen leven.

Totdat de afgelopen zomer kwam. Na veel discussie thuis, een paar overleggen en een sollicitatie, hadden een vriend en ik besloten om de zomer door te brengen in Lloret De Mar om daar te gaan werken. Zeer mooie tijd, veel beleefd, eigenlijk geen tijd gehad om contact op te nemen met het thuisfront en daarnaast ook een soort van jetlag opgebouwd omdat je door het ‘s nachts werken je hele dagschema in de war gooit.

Het leuke was, ik had voor mijn gevoel niets gemist, ging zes weken later nietsvermoedend terug naar Nederland en zag het gebeuren toen ik op mijn koffer stond de wachten bij de band. Ik keek naar de grote glazen ramen die uitzicht gaven op de aankomsthal en daar stonden ze, mijn ouders, helemaal happy dat ik weer terug was (paps aan het zwaaien met zijn big smile). Het is maar goed dat er een uitgang en douane stond, anders was ik waarschijnlijk al lang doodgeknuffeld door mijn pa, maar hij wachtte netjes totdat ik de hal in kwam.

Toen gebeurde het; ik kon mijn moeder nog niet eens aankijken, of mijn vader had me al in de houtgreep voor een stevige knuffel. Tien minuten lang stond ik daar in zijn armen terwijl hij in huilen was uitgebarsten. ‘Hoi pap… ik ben er weer’ probeerde ik nog uit mijn ‘door-mijn-ribben-geperforeerde’ longen te krijgen, maar volgens mij was het onverstaanbaar. De rit naar huis was natuurlijk praten, praten en praten, totdat ik er bij het huis achter kwam dat er iets niet klopte. Naast de vlaggetjes en ballonnen die er hingen, hing er namelijk ook een enorm spandoek, die mijn pa zelf gemaakt had. Met koeienletters stond er ‘WELKOM THUIS WOUTER’ op geschreven. Leuk natuurlijk, maar ik was maar zes weekjes weg geweest.

Een paar weken later was het weer feest; ik moest weer naar school en dus ging ik weer naar mijn kamer. Inmiddels kon mijn vader dit aan, maar vanaf het begin van het jaar had ik een onregelmatig schoolrooster. Elke keer maar een paar dagen les en middenin de week één of twee dagen vrij; niet erg, maar als je in zo’n afgelegen dorpje woont, zijn er toch wel gezelligere dingen.

Dus besloot ik de plaatselijke voetbalvereniging, UHC, eens te mailen met de vragen of ik mee mocht trainen. Hier hadden zij geen problemen mee en dus waren mijn dinsdag- en donderdagavond gevuld met voetbaltrainingen.

Het werd december en er gebeurden wat persoonlijke dingetjes. Voor geen enkel tentamen heb ik een voldoende en ik vond het door die gebeurtenissen ook veel minder fijn om alleen te zijn. De week voor de kerstvakantie werden de nieuwe roosters bekend, wat voor mij betekende dat ik donderdag én vrijdag vrij was, oftewel 4 dagen weekend, 3 dagen les. Oftewel tot de zomervakantie maar 3 dagen per week les.

Uiteraard vind ook ik een paar daagjes extra vrij niet erg, maar dit rooster en de persoonlijke gebeurtenissen hebben ervoor gezorgd dat ik na een gesprek met mijn ouders (waar mijn pa uiteraard bij aan het juichen was) besloten heb om terug te gaan naar mijn thuisthuis en per april eventjes een stapje terug te doen.

Of ik de rest van mijn studententijd thuis woon, zal vanzelf blijken. Mocht ik weer op kamers gaan, zorg ik in ieder geval dat ik beter zoek en uiteraard lekker in Nijmegen-city ga wonen.

Ik wens jullie veel succes met de studie én de kamerzoektocht en hoop dat jullie een hele vette studententijd beleven!”

Weet jij al wat je doet?

XTRA-STUDENTENHUIS-DELFT

Share

Reacties

2 Reacties to “Op kamers… Wat kies jij?”

avatar Inge schreef:

Leuk verhaal, Wouter!!

Mijn verhaal is een beetje het tegenovergestelde. Ik woon sinds 2011 in Nijmegen (wel in het centrum) en ik ga om de week terug naar mijn ouders. Zij vinden dit prima en ik ook! Ik turn, zing bij een koor en werk in Nijmegen. Ik ga nog naar Heerlen om mijn familie en vrienden te zien, maar voor de rest is mijn leven in Nijmegen. Het kan dus ook anders:D

Ik zou willen zeggen tegen iedereen die twijfelt om op kamers te gaan:
Denk er goed over na, maar vooral niet te lang. Je studententijd is tenslotte maar een korte periode in je leven!

avatar Rosalie schreef:

Haha wat herkenbaar en wat een leuk artikel! Ik ga aankomend jaar op kamers en heb er super veel zin in!

Reageer

 

*