Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

To sing, sing at the top of your voice!

17 november 2017 door Vissers Christel

Neurochirurgie, eind jaren negentig. Ik sta op een vier persoons kamer samen met een moeder. Deze moeder kan aan niet anders denken dan aan haar dochter die op de operatietafel ligt.  Het leven van haar dochter is in de gouden handen van mensen die met passie en volle aandacht hun werk uitvoeren. Haar dochter, 17 jaar, wordt geopereerd aan een cruciaal deel van ons “zijn”, haar hoofd. Recent is bij haar een hersentumor geconstateerd. Ter grootte van een golfbal. De grootte van de tumor heeft nogal wat gevolgen voor de vitale functies, wat ook bij het meisje te zien en te merken was.

Gespannen en onrustig wacht haar moeder op de chirurg, die ieder moment kan komen om te vertellen hoe de operatie verlopen is. Of er nog hoop is voor een acceptabel leven van een paar maanden of misschien zelfs weken. We horen voetstappen, de spanning stijgt nog verder. De oude chirurg komt met zijn witte doktersjas de kamer binnen. “We hebben een abces in het hoofd van uw dochter weggehaald. Het was geen tumor, maar een ontsteking!”…

Je hoort het wel eens. iemand die de dood in de ogen heeft gekeken, heeft aangeraakt, voelt dat hij of zij een tweede kans krijgt. Een tweede kans op een leven die we soms als van zelfsprekend zien. Maar bij een tweede kans weet je dat dit zeker niet het geval is. Het lijkt bewust de ogen te openen voor het leven om je heen. De kleuren, geluiden, ervaringen worden misschien intenser. Gevolg is vaak dat deze mensen bewust een keuze in hun ‘nieuwe’ leven maken. Zetten een eerste stap naar dat wat ze eigenlijk in hun hart willen doen. Gaan er vol overgave voor.

Kunnen we leren van deze mensen? Vol overgave gaan voor dat waar je nu mee bezig bent? Dát doen waarvoor je de nieuwe dag met energie begint? Durf je te kiezen voor wat je écht wilt, en kun je mogelijkheden voor jezelf creëren om daarin een eeste stap te zetten?

Ik denk met regelmaat aan dit meisje. Kan bijna nog de blijdschap voelen toen de moeder de oude chirurg met beide armen omhelsde. Een bescheiden maar opgelucht lachje verscheen op het rimpelige gezicht van de arts. Het helpt me om af en toe stil te staan bij dat wat ik doe. Past het nog bij mijn bedoeling? Of heb ik deze nog wel scherp voor ogen? Is mijn werk leuk genoeg en past het nog bij wie ik ben? Plato zei niet voor niks: “een leven zonder zelfonderzoek is geen leven”. Dankzij een mooi aanbod van de Theatercolleges van de HAN, heb ik een bezoek gebracht aan een lezing over Geluk, van Prof. Hans Thijssen van de Radboud Universiteit. Volgens hem kun je het gevoel van (werk)geluk trainen. Daarvoor is het van belang dat je jezelf vragen stelt, gaat onderzoeken waarom je een verlangen hebt. Door hier achter te komen, en je niet te laten afleiden door mentale onrust, vind je het geluk in jezelf. Hierdoor ben je instaat te geven in plaats van te nemen (Alsdus Ricard). Die kunst bezit de chirurg in ieder geval, gelukkig.

Dankbaar werk ik op een plek waar leren centraal staat. Waar we elkaar vragen stellen (al mag dit veel meer!), die helpen de bedoeling van mezelf, mijn  werk, helder te krijgen of te houden. Laat je vooral inspireren door het prachtige liedje met filmpje van Passenger (tot het einde blijven kijken!).

We should run through the forests
We should swim in the streams
We should laugh, we should cry
We should love, we should dream
We should stare at the stars and not just the screens
You should hear what I’m saying and know what it means

To sing, sing at the top of your voice
Love without fear in your heart
Feel, feel like you still have a choice
If we all light up we can scare away the dark

Christel Vissers, praktijkbureau Opleidingskunde en Studio L&D

Share

Reacties

1 Reactie to “To sing, sing at the top of your voice!”

avatar Petra Jagtman schreef:

Wat prachtig verwoord weer, Christel!

Reageer

*