Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Kathmandoei

28 februari 2018 door Laurens Monsees

Laurens Monsees, derdejaarsstudent lerarenopleiding aardrijskunde

Na zo’n drie maanden in Nepal neem ik afscheid van dit leven. Het is moeilijk om te bedenken wat ik allemaal wel niet heb ik gedaan. Voor mijn gevoel is het enige dat ik veel heb gedaan, te weinig. Er gaat geen week voorbij of ik noem Nepal (of India) in een van de lessen die ik geef. Ik omschrijf dan het leven daar. Van het complete dagritme aangepast aan de zonnecyclus, het repetitieve eten daar tot de frappante tegenstrijdigheid van een man die iemand belt op zijn mobiele telefoon terwijl hij het land bewerkt met een houten ploeg die tussen twee ossen hangt. Uiteindelijk lach ik om hen en zij op hun beurt op mij, dat kan niet anders. Wie lacht niet, die de mens beziet?Ik lach als de padre de familia, een basisschooldocent, uren te laat naar zijn school loopt, de slippers olijk klappend onder zijn (naar mijn inzien) slecht zittende pak. Een topi siert immer zijn verweerde hoofd. Hij lacht als ik het moeilijk vind om te zien hoe een kip wordt onthoofd. Mag dat ook een onvergetelijke herinnering heten, die laatste morbide knipoog die de kip mij toestuurt, als hij al niet meer één is en het lichaam nog even dat probeert te vermijden dat tragisch genoeg al onvermijdelijk is.

Achteraf praten is inderdaad gemakkelijk. Ik verwijt mezelf dan dat ik niet meer heb gedaan. Ironisch genoeg had ik van alles meer willen doen terwijl ik eerst juist dacht de rust te gaan vinden die ik in Nederland meende kwijt te zijn geraakt.

Aan het eind van de dag, of van de minor. Wat is de toegevoegde waarde? Juist ja, ik heb inderdaad even lesgegeven in Azië, mega bijzonder. De valkuilen van een cultuur gezien, de besognes van een derdewereldland van dichtbij gevoeld, ik snap nu waarom een zak geld sturen in veel gevallen niet zal helpen. Mijn persoonlijke interesse ook mooi kunnen uitwonen: mee helpen op de koffieplantage, de groei van de bonen, het verwerkingsproces van zeer dichtbij meegemaakt, totdat de bonen verzendklaar bepakt en bezakt zijn. Nog verder, tot men er vele smakelijke dranken en dergelijke van maakt. De waarde voor mij zit diep vanbinnen. Ik voel mij innerlijk gesterkt doordat ik op deze manier buiten mijn comfortzone ben gegaan en dat me goed afging. De rest is voor mij bijzaak.

 

Reacties

1 Reactie to “Kathmandoei”

avatar Kees-Jan schreef:

Mooi stukje en een passende afsluiting van al je blogs. Ben benieuwd wat er allemaal zal blijven hangen, maar vergeten zal je het nooit meer!
groetjes!