Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Wat een ochtend

4 januari 2018 door yaelbelder

Yael Belder, derdejaarsstudent lerarenopleiding Nederlands deeltijd

Het is vrijdagochtend, half negen. Weer een vrijdagochtend, weer een lange dag waarop je het weekend al kan ruiken, bijna kan aanraken zelfs en alleen deze dag nog moet uitzitten. En wat duurt die dag dan lang, als je de tijd alleen maar aan het uitzitten bent. Maar toch is dat wat je doet, elke week weer, jezelf door die vrijdag heen worstelen met al het gegaap, gehang en de nodige energydrink die daarbij komt kijken. En het ergste is, vrijdagochtend heb je Nederlands.
Nederlands heb je helemaal niet nodig, op de middelbare school haalde je altijd achten en negens en dat was op Havoniveau. Nu doe je een Mbo-opleiding en wordt er alleen maar herhaald wat je al tot in den treure gehad hebt. En de docente snapt dat niet…

Vandaag dus weer zo’n dag, waarschijnlijk verraadt mijn gezicht hoe ik denk over deze ochtend, want de docente Nederlands vraagt me meteen of ik wel goed geslapen heb. Poe, in van dat zogenaamde medeleven heb ik al helemaal geen zin. ‘Als een roosje’ antwoord ik en vlug zoek ik een plekje achterin de klas op.

Vandaag gaan we wat anders doen dan anders, zegt de docente als de les begonnen is. Bah, nou kan ik niet eens ongemerkt verder met mijn game op de laptop zeker! Deze dag wordt er niet beter op zo. In groepjes moeten we een manier bedenken om een standpunt over te brengen door de argumenten uit te beelden. Een lekker zinloze opdracht dus. De docente kiest vervolgens iemand van elk groepje die het betoog moet presenteren. En ja hoor, dat mag ik natuurlijk doen. Als ik ergens een hekel aan heb, pff…

Zenuwachtig sta ik voor de klas, ik kijk nog even op het papiertje met onze notities. Het moet maar, ik ga er gewoon voor! Hoe langer ik aan het woord ben, hoe meer ik me laat meeslepen door mijn eigen verhaal. Ik improviseer er zo nog wat argumenten bij en als ik afrond kan ik eindelijk weer ademhalen. Ik kijk de klas rond en ineens klinkt er een daverend applaus, wat is dat nou!?
De docente kijkt me glimlachend aan en voor ik het weet heb ik zelf ook een brede lach op mijn gezicht.

Reacties