“Mam. Pap. Ik ga stoppen met de opleiding.”
Stilte.
“En ik ga een paar maanden in het buitenland vrijwilligerswerk doen.”
Diepere stilte.
Op 2 januari 2012 heb ik mijn ouders hierbij een halve hartverzwakking gegeven door dit aan te kondigen.
Twijfels. Twijfels. Twijfels.
Ik had een drukke maand achter de rug en steeds meer begon het te knagen in mijn achterhoofd: is dit wel de juiste studie voor mij?
Ik had in december een snuffelstage bij mijn mede-studentje Lisanne, die in het bedrijf naast het HLO stage liep. We kregen een rondleiding in het kleine bedrijf waar ze stage liep, voornamelijk in de laboratoria. Stiekem had ik al een knagend gevoel: ik mis het lab teveel. Terwijl dat gevoel meer en meer in mij begon te kriebelen en daarnaast kwam de vraag: ligt mijn toekomst echt in 8 uur per dag, 5 dagen in de week achter een computer zitten?
Nee. Daar ben ik ook veel te onrustig voor. Ik miste het lab teveel.
Knoop doorhakken.
Wat een simpel autoritje niet kan doen. Ik heb er toen goed over nagedacht en verkondigt dat ik niet meer verder wilde studeren. Paniek in de tent. Wat nu?
Ik wilde al een tijdje vrijwilligerswerk doen in het buitenland, dus ben ik op zoek gegaan en heb ik wat gevonden. Dat hadden we nou echt niet zo snel verwacht van jou, Laura. Al die wilde ideeën betekenden wel snel handelen; ik moest mijn kamer opzeggen, de spullen moesten terug verhuisd worden naar mijn ouders en alle digitale dingen moesten opgezegd hebben zoals de stufi, ov-kaart en natuurlijk de studie. Zucht, de gebruikelijke rompslomp. Niet tof.
In mijn wereldje van chaos.
En nu? Tja, ik ben op dit moment nog druk zoekende naar een nieuwe opleiding, maar waarschijnlijk ga ik mijn kansen wagen op de universiteit na een propedeuse gehaald te hebben van een opleiding die ik nog moet vinden. Klinkt aardig wazig. Daarnaast moet er nog veel gebeuren voor mijn reis naar het buitenland. Vervelen zal ik mij zeker niet. Op het moment van schrijven verkeert mijn omgeving in een gigantische oorlogszone (lees: mijn kamer), dus dat wordt eerst opgelost en dan ga ik mijn reis boeken. Dan kan mijn avontuur beginnen.
Ik heb een ontzettend leuke tijd gehad op het HLO. Voor aanstaande studenten wil ik zeggen dat het zeker een aanrader is om daar je studie te doen. Het is een geweldige periode geweest en het is goed zo. Op naar avontuur!
Groetjes, Laura
PS. Bio-informatica-dudes, gefeliciteerd met jullie 9,8 voor studententevredenheid!
Jullie zijn een geweldige klas! ☺
Artikel geschreven door Laura van Vilsteren.
Jammer, Laura! Maar sommige beslissingen kun je alleen zelf nemen. Het overkwam mijn dochter ook op de Pabo: propedeuse, nominaal en met glans gehaald en dan ineens het stemmetje dat zegt:’Wil ik dit de komende 40 jaar doen?’ Als ouders schrokken we ons natuurlijk rot. Onze dochter heeft toen een half jaar gewerkt en ondertussen goed rondgekeken en nagedacht over wat ze écht wilde. Binnenkort studeert ze voor haar Master Communicatiewetenschap af. Waarschijnlijk in net iets minder dan de 4 jaar die officieel voor de opleiding staan.
Ik hoop dat jij een dergelijk traject ingaat en dat jij en je ouders straks ook met trots zullen zeggen: Wat een goede keuze! Veel succes!
Succes Laura
Zowel met je toekomstige studie als je verblijf in het buitenland!
~Thierry