HAN

Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)
Christel Vissers

Christel Vissers

Ik beman bij Opleidingskunde het praktijkbureau. Ik zorg ervoor dat praktijkopdrachten worden aangeboden en dat studenten hulp krijgen bij het vinden naar een passende praktijkleerplaats.

http://www.han.nl/opleidingskunde

Persoonlijk ondernemerschap

vrijdag, juli 14th, 2017

Lieve studenten en collega’s,

Vandaag is mijn allerlaatste werkdag bij Opleidingskunde. Hoe dat voelt? Ik realiseer me dat ik een mooie werkperiode van 5 jaar ga afsluiten. Jaren met fijne collega’s, leuke (en heel af en toe minder leuke) lessen, leergierige studenten en bovenal voldoening! Ik ga afscheid nemen van een werkplek waar ik met liefde en plezier gewerkt heb en dat stemt me verdrietig. Tegelijkertijd heb ik zin in nieuwe uitdagingen in mijn eigen onderneming. Een onderneming waarin ik de laatste jaren parttime heb gewerkt en nu weer volle bak mee aan de slag ga. Een nieuw hoofdstuk en dat maakt mijn afscheid ook goed. Goed voor mij en de nieuwe plannen die ik heb!

Doet me denken aan de lessen persoonlijk ondernemerschap. Hoe kies je voor datgene wat je het liefste wilt? Welk pad loop je dan? Een spannend avontuur waar het einde niet bekend van is. Welke risico’s loop je? Durf je uiteindelijk?

(meer…)

Share

Hoor jij écht wat er gezegd wordt?

zondag, mei 28th, 2017

Christel Vissers, praktijkbureau Opleidingskunde en Studio L&D

Ik heb net zijn kussen opgeschud en vloeibare voeding gegeven. Daar heeft hij hulp bij nodig, via een slangetje. Een stukje hoger in bed, armen goed leggen, steun van het bed iets hoger of iets lager. Hij kan het niet zelf. Door de ziekte van Parkinson moet het voor hem voelen als ” vlinders in een duikerspak“. De vlinders zijn zijn gedachten, het duikerspak als gevangenis voor zijn lichaam. Ik zet de hoofdsteun iets hoger, langzaam, anders verliest hij mogelijk even het bewustzijn. Wanneer hij redelijk rechtop zit, maak ik de gordijnen rond zijn ziekenhuis bed open. Zijn vrouw en dochter komen binnen en een trage maar grote lach verschijnt op zijn gezicht. Hij kan niet lopen, bewegen, praten. Wat hij wel kan is kijken naar zijn vrouw en dochter. En luisteren, vooral luisteren. Hij is hooguit 40 jaar, zijn dochter 10 denk ik. Zijn dochter gaat, met frisse wangen van de buitenlucht, op de rand van haar vaders bed zitten. Ze vertelt honderduit over wat ze heeft gedaan op school. Een twinkeling in de ogen van haar vader. Er loopt een traan over zijn gezicht. Ik verlaat geroerd en met neergeslagen ogen de kamer. (meer…)

Share

Ga jij met plezier naar je werk?

woensdag, maart 29th, 2017

Christel Vissers, praktijkbureau Opleidingskunde en Studio L&D

“Clap along if you know what happiness is to you…”

Ik ben in gesprek met een meisje van ongeveer 23 jaar. We spreken elkaar over een aantal stellingen tijdens een workshop van een student van Opleidingskunde (Als je het mij vraagt..). Een stelling gaat over hoe je je werk ervaart. Ik vertel haar dat ik geen dag met tegenzin naar mijn werk ga. Met grote ogen kijkt ze me aan: Wat? Kan dat?…..

Het zette me aan het denken. Welke factoren spelen een rol om met plezier naar je werk te gaan?  (meer…)

Share

Neem even de tijd voor..

woensdag, januari 25th, 2017

Christel Vissers, praktijkbureau Opleidingskunde en Studio L&D

Ik zit aan een grote lees-/ ontmoetingstafel in slowcafe Open, dankzij een tip van een zeer geliefde collega. Even een pas op de plaats, dat kan hier prima! Genietend van een heerlijk warm, mooi schuimend kopje cappuccino, valt mijn oog op een kaart: Leave sparkles wherever you go… prachtig! Wat zegt deze ogenschijnlijk simpele kaart veel!

Op mijn weg naar het koffietentje sprak ik zomaar een paar mensen die ik niet ken. Het waren korte momenten, maar (dacht ik later) het zijn de momenten die je dag maken. Die er voor zorgen dat je de zon nog iets feller ziet schijnen en nog meer stil staat bij het moment. De mensen die ik tegen kwam stelde zomaar een vraag, waardoor een kort contact ontstond. Mijn zoon viel het ook op: “wat zijn de mensen spraakzaam en aardig!” En nu ik het schrijf ontroert het me eigenlijk. Want, hoe eenvoudig kunnen we de dag van een ander iets meer laten sprankelen. Laten merken dat de ander er toe doet.

(meer…)

Share