Eigenlijk vind ik Roodkapje maar een dom wicht. Hoe is het nou in vredesnaam mogelijk dat je niet eens ziet dat het niet je eigen grootmoeder is die in bed ligt, maar een wolf met een dom slaapmutsje op? Maar eigenlijk vind ik mezelf nog dommer. Ik had, als kind, niet eens in de gaten dat dit ronduit stom was van Roodkapje.

Er zijn vele verklaringen voor dit gebrek aan inzicht van Roodkapje. Zelf gebruik ik vaak de gedachte dat oma’s in principe altijd te vertrouwen zijn. Ouders willen altijd nog iets van je (maak je huiswerk, ruim je kamer op, niet nog een snoepje nemen…) maar bij oma mag je helemaal jezelf zijn. Bij oma hoef je dus niet op je hoede te zijn. Daarom vraag je je ook niet af of oma wel daadwerkelijk oma is.

Zo gaat het verhaal over vertrouwen. Mama durft Roodkapje alleen het bos in te sturen omdat ze naar oma gaat. Maar wat als zelfs die persoon die het meest te vertrouwen lijkt, opeens niet meer te vertrouwen is? Sommige kinderen worden helaas misbruikt door hun oma, en dan is oma misschien zelf wel de wolf…

De pedagogische vraag is dan hoe we kinderen de juiste balans leren vinden tussen vertrouwen en overgave aan de ene kant, en een kritische blik en zelfs wantrouwen aan de andere kant. Lastig zat.

Onlangs had ik een situatie bij de hand waardoor ik ook weer aan Roodkapje moest denken. Ik begeleid momenteel een studente in de stage. Leuke, spontane meid die goed contact met de kinderen heeft. Heerlijk, denk ik dan als stagebegeleider, daar lopen de kinderen mee weg en daar heb ik weinig werk aan.

Totdat ik het bericht kreeg dat ze haar stage af had moeten breken. De mentor (de leerkracht van de klas waarin zij stage liep) zag het niet meer zitten om haar verder te begeleiden. Ik was helemaal verbaasd. “Maar student, wat heb je grote…!”

Dat betekende de nodige gesprekken voeren om uit te zoeken wat er gebeurd is en zoeken naar een nieuwe stageplek (beide zijn gelukt trouwens).

Voor mij was Roodkapje opeens niet meer dat sprookje over een onnozel meisje, toen en daar, en een grootmoeder die slachtoffer was van een slimme maar hongerige wolf. Roodkapje ging er opeens over dat mensen meer kanten hebben dan die je op het eerste gezicht ziet. Altijd een mix van dingen die je graag ziet en dingen die je liever niet ziet. Het is een sprookje dat uitdaagt om verder te kijken.

Maar het is ook een sprookje dat gaat over het begeleiden van dit soort studentes. Hoe diep je uit het binnenste van die wolf, die leuke, spontane meid met een goed contact met de kinderen weer op, zodat zij weer vrij rond kan lopen en met enthousiasme voor de klas kan staan

Wie weet, leeft ook zij nog lang en gelukkig…

Lees ook de eerdere blogs van Tom over ‘Roodkapje’:

- Kun jij de pabo aan? (blog 1)
- Alleen de jager kan ons redden (blog 2)
- Little Red Riding Hood is going to America! (blog 3)
- Roodkapje, zo’n stuk verdriet (blog 4)
- Maar wie is roodkapje eigenlijk? (blog 5)
- ADHD Roodkapje (blog 6)- De wederopstanding van Roodkapje (blog 7)

De studenten hebben in Rennes bij gastgezinnen gelogeerd. Dat ging perfect. Alle studenten hebben in de week hard gewerkt aan de taalverwerving en aan de interculturele competenties. De twee groepen (studenten lerarenopleidingen en studenten economische opleidingen) hebben goed samengewerkt en een open en positieve houding getoond!

De studenten hebben naast de educatieve onderdelen van de studiereis, ook stinkende Franse kaas geproeft, Bretonse dansen gedanst en Afrikaanse liederen gezongen.

Het was ook voor de begeleidende docenten een groot plezier om zulke enthousiaste studenten te begeleiden!

Click here to view the embedded video.

Lees het hele artikel op de website van de AOB
(AOB = Algemene Onderwijs Bond)

Afgelopen maandag was het zover. Het diepste punt van de nieuwbouw van de Nijmeegse opleidingen aan de Faculteit Educatie was bereikt.

En dat hebben we gevierd. Symbolisch. Een uniek moment. Uniek omdat niet vaak het diepste punt van nieuwbouw wordt gevierd, maar juist het hoogste punt. Nu het diepste punt bereikt is, begint de bouw van het meest duurzame onderwijs-gebouw van Nederland. En daar zijn we trots op!

Een groepje van ca. 30 mensen (docenten, studenten, de architect, aannemer etc.) mocht voor deze ene keer de diepe kuil in. Op weg naar het diepste punt.

We wilden dat moment, het diepste punt, met alle medewerkers van de faculteit vieren door een idee van Eef Damen (collega van Pabo Groenewoud Nijmegen) uit te voeren: een tijdcapsule vullen.

In het diepste gedeelte van de liftkoker van de nieuwbouw, op ca. 12 meter beneden het maaiveld, gaan we een tijdcapsule plaatsen.

Een tijdcapsule is een bericht van onze generatie aan het nageslacht. Meestal is dit niet zichtbaar, maar onze tijdcapsule zal in een van de liftkokers worden geplaatst en door een glazen wand wél zichtbaar zijn.

Alle medewerkers is gevraagd de tijdcapsule te vullen met een boodschap of voorwerp voor de toekomst. Deze boodschap of dit voorwerp, moest wel in een jampot passen die in de tijdcapsule geplaatst kan worden. Een speelgoedje, een stuk uit een favoriete lesmethode, een verpakking van een favoriete drank. Zo lang het maar in een jampot past.

Tijdens de viering werd symbolisch de tijdcapsule geplaatst. Een doorzichtige bak vol met jampotjes die medewerkers gevuld hadden een boodschap voor de toekomst. Medewerkers die niet aanwezig konden zijn, hebben nog de tijd om een jampot met boodschap te vullen.

Ook waren er twee ‘eregasten’: Bep en Bets. De dames kwamen ook kijken bij de viering diepste punt en wilden ook graag in een jampotje. Helaas paste dat niet. Daarom hadden ze zelf een jampotje gevuld met hun foto’s erin.

De bouw gaat nu écht beginnen. Op de website van de nieuwbouw kun je de bouw volgen via de live webcam.

|website nieuwbouw|
|foto’s nieuwbouw|

‘KRO’s over de streep‘ is een serie afleveringen over  middelbare scholieren  die elkaar in één dag pas écht leren kennen door mee te doen aan een Challenge Day. Dit is een Amerikaanse methode om onverschilligheid en onbegrip tussen scholieren tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Door spelletjes af te wisselen met serieuze gesprekken, is het de bedoeling dat de vooroordelen tussen de scholieren veranderen.

De centrale vraag tijdens deze dag is: ‘Wat weten we nu eigenlijk echt van elkaar?’

De kinderen krijgen een spiegel voor en leren zo wie ze zijn en hoe ze handelen. Verandering begint namelijk bij jezelf. Tijdens deze dag leggen de leerlingen hun emoties bloot en delen hun ervaring met de medescholieren. Vooral het ‘spel’ over de streep maakt veel indruk. De leerlingen verzamelen zich hier aan één kant van een streep, waarna ze worden geconfronteerd met soms indringende vragen. De leerlingen kunnen deze vraag beantwoorden door een ja(ze stappen over de streep) of een nee(ze blijven staan).

Ook in de film freedom writers komt dit concept al aan bod. Ook hier is duidelijk te zien hoeveel effect het heeft.

Op de Pabo
Op de Pabo vonden ze het belangrijk om ook iets aan de band van de klassen te doen. Daarom hebben wij dit soort spelletjes tijdens de pedagogieklessen gedaan. Ik had nooit verwacht dat het me zo zou raken. Je denkt een klasgenoot goed te kennen, maar in werkelijkheid weet je bijna niks.

De vragen: ‘Wie houdt er van sport?’ of ‘Wie gelooft er in God?’ kun je van je meeste klasgenoten nog wel redelijk makkelijk beantwoorden. Maar de vragen: ‘Wie is er wel eens kind geweest’ of ‘Ben je écht gelukkig?’ zijn al veel lastiger te beantwoorden. Hiervoor moet je alles van die persoon weten. Ook is er vaak een reden voor, waarom je geworden bent wie je bent. Misschien ben je wel altijd erg stil, omdat er vroeger nooit iemand naar je wilde luisteren. Of ben je een aanwezig persoon, omdat dat thuis de enige manier is om aan aandacht te komen. Oké, nou is dit misschien wel een groot voorbeeld, maar er zijn zo ook tal van kleinere momenten, die je maken tot wie je bent. Ik wil niet zeggen dat er voor je gedag of innerlijk altijd een reden is, maar dit kan een oorzaak zijn. Het gaat mij er om dat je elkaar door deze bijzondere diepgaande activiteiten, leert accepteren en begrijpen.

Het moraal van deze blog
Ook al spreek je iemand dagelijks en is het je beste vriend, toch weet je vaak niet alles over deze persoon. Je weet niet alles wat die persoon heeft meegemaakt en niet hoe diegene denkt. Denk daar eerst eens over na, voordat je negatief op iemand reageert. Wanneer je beste vriend bijvoorbeeld weer eens een woede aanval heeft…

Bij iedere pabostudent gaat een belletje rinkelen als ze de naam ‘Marijke van Eijkeren’ horen. Marijke is o.a. schrijfster van de succesvolle boeken ‘Pedagogisch- didactisch begeleiden’ en ‘Werken in het basisonderwijs’. Al eerder schreef ik een ode aan haar, omdat een pabostudent van de HAN echt niet zonder die boeken kan. Daarna bleek dat Marijke ook ónze hulp nodig had, namelijk bij de revisie van haar boeken.

Natuurlijk had ik als pabostudent nog een heleboel vragen voor Marijke. Dus stuurde ik haar een mail met de vraag of ik haar mocht interviewen. Dat mocht. Hieronder lees je het resultaat.

Wat vindt u zo fascinerend aan het onderwijs?
Goed onderwijs is de sleutel tot persoonlijke ontwikkeling en maatschappelijk succes. Met name voor kinderen die in minder gunstige omstandigheden opgroeien kan de leerkracht het verschil maken.

Wat was vroeger uw lievelingsvak en waarom?
Tekenen. Lekker creatief bezig zijn.

En welk vak mocht wat u betreft direct afgeschaft worden?
Geen enkel vak. Eigenlijk vond ik elk vak wel leuk, zolang het maar niet om feitenkennis ging. Ik had wel een hekel aan topografie en jaartallen. Daar had ik erg veel moeite mee. Maar ik zie nu wel de waarde ervan in.

Als u niet over het onderwijs zou schrijven, waar schreef u dan over?
Ik schrijf ook over kinderopvang, maar een onderwerp wat mij ook erg boeit is de natuur.

Wie is uw inspiratiebron?
Als ik er een noem, doe ik de anderen tekort. De reformpedagogen zijn een bron van inspiratie, maar ook de moderne onderwijsvernieuwers. Liefde voor het kind is wat mijn inspiratiebronnen gemeen hebben.

Waar wordt te weinig aandacht aan besteed in het onderwijs?
De nadruk ligt nu wel weer erg op toetsresultaten. Natuurlijk moet de opbrengst van het onderwijs goed zijn. Maar onderwijs is zoveel meer dan rekenen en taal. Het is belangrijk dat kinderen zelfvertrouwen hebben, een positief zelfbeeld hebben, creatief zijn, sociaal zijn en dat zij respectvol met elkaar en de wereld omgaan.

 “ONDERWIJS IS MEER DAN REKENEN EN TAAL”

Welke verandering in het onderwijs kan niet snel genoeg doorgevoerd worden?
Veranderingen snel doorvoeren is nooit zo’n goed idee. Het is belangrijk om veranderingen goed door te voeren en waardevolle elementen uit het verleden te behouden. Vergeleken met de tijd dat ik naar school ging is het onderwijs er een stuk leuker op geworden. Leerlingen zijn actiever en meer betrokken bij het leren. Er wordt beter ingespeeld op verschillen tussen kinderen in leerstijl en leerbehoefte.

Is het lastig om objectief over onderwijsconcepten te schrijven die u niet aanspreken?
Dat valt wel mee. Maar ik schrijf denk ik wel enthousiaster over concepten die mij aanspreken.

Aan welk land kan Nederland een voorbeeld nemen wat betreft onderwijs en waarom?
Het onderwijs in Zweden ziet er wel heel aantrekkelijk uit. Er is veel aandacht voor wereldoriënterende vakken. Binnen het reguliere onderwijs is plaats, aandacht en expertise voor kinderen met verschillende leerbehoeften. En onderwijs en vrije tijd lopen in elkaar over. Maar misschien hoor je vooral de succesverhalen. In Nederland heb je ook fantastische scholen. Het gaat er uiteindelijk om dat een kind zich op school gehoord en gezien weet, dat het veel en met plezier leert en dat het zich in brede zin kan ontwikkelen.

 “DE OVERHEID ZOU JUIST MOETEN INVESTEREN IN ONDERWIJS”

Wat voor leerling was u vroeger?
Een gemiddelde, niet opvallende leerling.

Wie was vroeger uw favoriete leerkracht en wat maakte hem/haar zo bijzonder?
Op de lagere school hadden we in de tweede klas een hele aardige en lieve zuster (ik zat op een nonnenschool). Terugdenkend aan die tijd denk ik dat ze door haar persoonlijkheid en warme belangstelling voor elk kind een fijne sfeer wist te scheppen in de klas.

Heeft u nog tips voor leerkrachten met het oog op de veranderingen in het onderwijs door de bezuinigingen?
Bezuinigingen zijn nooit fijn. De overheid zou juist moeten investeren in onderwijs. Maar alleen maar mopperen op de bezuinigingen levert vooral negatieve energie op. Wees trots op je vak. Jij bent het belangrijkste gereedschap. Het gaat erom wat jij bereikt met de kinderen in jouw groep. Met enthousiasme voor je vak en creatief omgaan met de middelen die je hebt blijf je plezier in je werk houden.

Met dank aan Marijke van Eijkeren.

@WWW_Marieke

website Pabo Arnhem

Geen spijt van de pabo!
Zoals de titel al zegt, ik ga jullie even vertellen waarom stage eigenlijk zo leuk is!

Vandaag had ik echt een leuke stagedag. Zo’n dag waarop je bij jezelf denkt: Ja, ik heb de goede opleiding gekozen. Dit wil ik wel blijven doen tot ik met pensioen ga! Nadat iedereen uitgebreid al zijn/haar leuke vakantieavonturen had verteld, gingen we rekenen. Nou zijn er natuurlijk altijd wel een paar kinderen die je een som nog een keer uitlegt.

Vandaag was er een meisje en ze snapte het totaal niet. ”Ja maar juf! De tafel van 8 hebben we nog helemaal niet gehad. Hoe kan ik deze sommen dan weten?:(” Iedereen die op de pabo zit snapt waarschijnlijk dat ze hier handig moesten rekenen om zo aan het antwoord te komen.

Net op het moment dat ik geen idee meer had wat ik nog voor leuke voorbeelden en strategieën uit de kast zou kunnen trekken om mijn punt duidelijk te maken, viel opeens het kwartje. Zo vertelde ze me: ” Ooooh! Dus als ik 4×8 weet, kan ik daar gewoon het dubbele van doen voor 8×8. Dan doe ik gewoon eerst 30+30 en dan 2+2 en dan is het 64. En dan voor de volgende som doe ik er gewoon een keer 8 bij. En bij deze een keer 8 minder.” Ik zag hoe  blij en opgelucht ze me aankeek toen ze zo binnen een paar seconden het hele rijtje af had. Goed. Op dat soort momenten word ik zelf stiekem misschien wel net zo blij als het kind zelf. Vooral toen ze trots kwam laten zien dat ze zelfs bijna al haar werk af had! Hier kreeg ze dan natuurlijk ook een high five voor en ze beloofde me de volgende les weer net zo hard te werken.

De laatste roddels
Wat ik nou altijd zo grappig vind van zwemles, is dat ik op de weg naar het zwembad altijd op de hoogte word gesteld van de laatste roddels. Vandaag was dit natuurlijk weer het geval. ”Ik denk dat zij sowieso verliefd zijn. Want ze spelen de hele tijd samen!” Je zou er maar druk mee zijn als je acht bent. ”En zij hebben sowieso verkering! Ze lopen echt altijd samen naar de gym en naar het zwemmen! Ja, zij hebben sowieso wel.” Toch weer geleerd hoe je verkering kan krijgen. Samen lopen naar het zwembad.  Tijdens zo’n wandeltochtje krijg je zelf ook altijd de leukste vragen. Zo werd me vandaag gevraagd of ik ook kinderen heb gehad. Gehad. Ik wist niet eens dat je kinderen gehad kon hebben. Maar nee, de juf is pas negentien en wil nog lang geen kindjes!

Het omkleden voor het zwemmen is net een grote modeshow. Alle bikini’s en badpakken worden uitgebreid bekeken en geshowd. ” Juf ik heb een nieuwe bikini!” Wordt bijna elke keer door minstens drie kinderen geroepen. Ook worden de zwemoutfits goed door elkaar bekeken. ”Wauw, jouw badpak is mooi! Waar koop je die?” In de kleedkamer komt dan ook van alles voorbij. Van tijgerprint bikini’s tot speedy badpakken.

Spreekbeurt
In groep vier geven de kinderen voor het eerst een spreekbeurt. Hartstikke spannend natuurlijk, maar ook erg leuk. De leukste spreekbeurten komen dan ook voorbij. De meeste kinderen nemen dan tassen vol spullen mee en bedenken al waar ze hun spreekbeurt het jaar daarna over willen houden. Natuurlijk komen alle huisdieren voorbij. Als het even kan, worden ze ook nog mee naar school genomen.  Aan het einde van een spreekbeurt mogen de kinderen altijd vragen aan elkaar stellen en elkaar feedback geven. Dit is misschien nog wel net zo leuk om te horen als de spreekbeurt zelf. ”Ik vond dat je het wel goed deed. In het begin van de zin praatte je een beetje goed maar aan het einde een beetje zacht en dat vond ik wel jammer want ik kon het niet zo goed horen.”

Mijn voorkeur
Jullie hebben misschien wel door dat ik groep 4 erg leuk vind. De kinderen zijn over het algemeen erg enthousiast, leergierig, willen je alles vertellen, maken de leukste opmerkingen en kunnen toch al vrij veel zelf. Hoewel mijn voorkeur toch uitgaat naar de bovenbouw, vind ik dit ook echt superleuk! Het zal me dan ook niks verbazen als ik later zelf voor groep vier sta.

website Pabo Arnhem

Introkamp! (bron: www.histos.nl)

Ieder jaar gaan de eerstejaars pabostudenten op een driedaagse introkamp. Dit is om ze kennis te laten maken met hun klas, voor dat de opleiding echt begint, maar ook om een beetje een idee te krijgen van de opleiding. Dit kamp moet natuurlijk wel georganiseerd worden. Hiervoor konden de meerderejaars studenten zich opgeven; de kernstaf.

Een programma, locatie, tenten, eten, drinken, begeleiders, muziek, en natuurlijk een thema. Alles wordt bedacht en uitgevoerd door de pabostudenten zelf.

Waarvoor is dit kamp?
Je maakt tijdens dit kamp niet alleen kennis met de opleiding, maar ook met je klasgenoten, je studieloopbaanbegeleider, je mentoren en met de omgeving en het gebouw.

Je klasgenoten vergelijkbaar met het team?
Het kamp bestaat uit verschillende activiteiten waarin je veel samen werkt metje klasgenootjes.

Dit is namelijk ook belangrijk wanneer je les geeft op een basisschool. Je werkt namelijk altijd in een team en hier zal je dus ook samen moeten werken met verschillende soorten mensen. Ook al mag je een persoon niet, je moet er wel mee kunnen samen werken.

Je studieloopbaanbegeleider vergelijkbaar met de directeur?
Je leert op dit kamp je studieloopbaanbegeleiders(SLB’er) kennen. Je hebt namelijk per klas twee SLB’ers. Dit zijn je begeleiders voor het eerste jaar. Een soort mentoren(zoals dit op de middelbare school meestal heet). Door op het introkamp al kennis te maken met je SLB’ers, kunnen ze je al voor dat de opleiding begint helpen met vragen en problemen. Ook kunnen ze je dan al vanaf dag één begeleiden.

Op een basisschool zit een directeur die de leerkrachten begeleidt in hun leerproces.

Je mentoren met meer ervaring
Tijdens dit kamp heb je per klas 4 mentoren. Dit zijn meerderejaars studenten die dus al ervaring hebben met de Pabo. We hebben gekozen voor studenten, omdat zij de eerstejaars het beste kunnen begeleiden. Ze kijken namelijk vanuit de student en kunnen zo ook makkelijker vragen beantwoorden dan bijvoorbeeld leraren. Na het introkamp kun je natuurlijk nog altijd bij je mentoren terecht met vragen.

Op de basisschool kom je ook leerkrachten tegen die meer ervaring hebben met het onderwijs. Deze kun je natuurlijk altijd vragen om hulp.

De omgeving een belangrijke rol?
Tijdens de twee dagen na het introkamp leer je zowel het Pabo gebouw als Arnhem kennen. Natuurlijk zullen deze twee tijdens je studie een belangrijke rol spelen. Je hebt namelijk vier jaar lang les in dit Pabo gebouw. En ook ben je tijdens je studie veel in Arnhem.

Voor een basisschool speelt het gebouw een belangrijke rol. ‘Hoe is het gebouw ingedeeld?’ ‘Waar moeten we rekening mee houden(bijvoorbeeld rolstoelvriendelijk)?’ maar ook ‘Wat wil onze school uitstralen?’ en ‘Welke materialen gebruiken wij?’.

Ook de omgeving waar een school speelt een rol. Het heeft invloed op de soort kinderen die op die basisschool zitten, maar het is ook belangrijk voor speciale lessen. Met speciale lessen bedoel ik lessen die niet in het gebouw plaatsvinden, maar waarvoor je buiten het gebouw bezig bent. Bijvoorbeeld een excursie, een speurtocht of een wandeling. Voor deze drie soorten lessen is het belangrijk dat de leerkracht weet wat de mogelijkheden in de buurt zijn.

website Pabo Arnhem

Nog één week en dan is het zover. Dan vertrek ik naar Peru. Het is slechts voor twee weken, maar het gaat om de kwaliteit hè?! Niet om de kwantiteit. In mijn vorige blog hebben jullie kunnen lezen over de Stichting HoPe, een fantastische stichting die zich inzet voor goed onderwijs in Peru, wat heel erg belangrijk is. Wist je dat in Peru, na Haïti, het onderwijst het slechts is van de wereld?

Over een week zit ik in het vliegtuig waarschijnlijk doodsangsten uit te staan, maar de gedachte aan wat ik in Peru aan ga treffen, maakt die angst heel onbelangrijk. Nog steeds is het onwerkelijk dat het ook echt gaat gebeuren. Ik ga naar Peru! Twee weken lang ga ik allerlei schooltjes bezoeken, die met liefde en zorg gebouwd zijn /worden door de inwoners van de dorpjes zelf. Ondersteund door Stichting HoPe.

Ik vind het wel spannend allemaal hoor. Het feit dat we over de oceaan moeten vliegen (waar moet je dan een noodlanding maken als het mis gaat?), helpt al niet echt, maar ik ben ook nog nooit buiten Europa geweest. Ik kan me dus ook echt geen voorstelling maken van hoe de mensen leven in Peru. Natuurlijk lees ik wel dingen en ik hoor ook wel verhalen, maar het blijft ontastbaar.

Elke euro telt!
Het geld inzamelen voor Stichting HoPe gaat als een trein trouwens, echt te gek! Van alle kanten stroomt het geld binnen en daar ben ik enorm dankbaar voor. Voor slechts één euro kunnen we in Peru 4 schriftjes, 4 schaartjes, 4 potjes lijm, 4 rolletjes plakband, 4 pennen, 4 potloden met gum én 4 bolletjes breiwol kopen! Dat bewijst maar weer dat echt elke euro telt.

Als ik terugkom, hoop ik jullie fantastische verhalen te kunnen vertellen, dit keer met zelf gemaakte foto’s. Ik zal jullie laten zien wat er met jullie geld gebeurd is, zodat jullie allemaal trots op kunnen zijn op het feit dat jullie de wereld weer een stukje beter hebben gemaakt.

Groetjes!

Ook een steentje bijdragen? Dat kan!

Rabobank rekeningnr.: 13.61.24.356
ten name van B.J.M. Eppingbroek
inzake Stichting HoPe.

Alle foto’s op deze pagina zijn gemaakt door Walter Meekes.

website lerarenopleiding Frans

Human Body Exhibition Dublin

Maandagochtend 23 april vertrekt een groep eerste-, tweede- en derdejaars studenten en docenten van de lerarenopleidingen natuurkunde en scheikunde voor een driedaagse studiereis naar Dublin, Ierland.

De groep bezoekt onder andere een public school, laboratoria, een brouwerij en enkele culturele aangelegenheden. De studiereis naar Dublin is de derde internationale reis op rij voor de studenten natuurkunde en scheikunde. Daarvoor werden Brussel en Londen al bezocht.

Maandagochtend is het vertrek vanuit Eindhoven naar Dublin. Eind van de ochtend maakt de groep haar kwartier in een hotel in het centrum van Dublin. In de middag bezoekt de groep studenten als eerste de oude gevangenis, Kilmainham Gaol, en vervolgens de Guiness brouwerij. De volgende dag worden de Back Weston Laboratories bezocht. Dat zal een hele reis worden: eerst per trein naar een lokaal station en dan per bus naar het laboratorium.

Woensdag bezoekt de groep het Saint Columba’se College, Dublin, een exclusieve private school. Daarna staat een bezoek aan de Human Bodies Exhibition op het programma, waarna ’s avonds een folkconcert wordt bezocht. De volgende ochtend, bij het krieken van de dag, komen we alweer terug.

Kortom een intensief en interessant programma voor de toekomstige leraren natuurkunde en scheikunde, met extra aandacht voor de culturele aspecten. De hele studiereis is georganiseerd door de derdejaars student natuurkunde en scheikunde Luuk Weijers, waarvoor onze aller dank.

Jacques de Goede
Opleidingscoördinator lerarenopleidingen natuurkunde en scheikunde aan de HAN