Vrijdag 17 mei, de temperatuur neigt een beetje naar de Nederlandse, maar dat mag de pret niet drukken. Dik ingepakt met trui en al, maar gewapend met goede zin, springen we om 9 uur (vandaag konden we uitslapen) de ‘party- bus’ weer in, op naar de groene vallei, Ourika.

Na een wereldreis van een half uur komen we in een hele andere wereld. We werden al opgewacht door de Marokkaanse leerlingen die ons aankeken alsof we gekke toeristen waren (misschien zien we er ook wel een beetje zo uit).

Nadat de smartphone’s weer waren opgeborgen hebben we de traditionele Marokkaanse ditjes en datjes gezien tijdens een mini-expositie, zoals huishoudelijke artikelen, instrumenten en wapens. Nadat de directeur (hele aardige man trouwens) vol trots ons van de Marokkaanse cultuur had laten proeven, gingen we in groepen diverse klassen in.

De lessen varieerden van islamkunde tot burgerschap. In de les over burgerschap werden de problemen behandeld over het schoolverlaten. In deze les konden we zien dat er zeker wel aandacht wordt besteed aan dit probleem en dat school ook steeds belangrijker wordt.

Een bijzondere ervaring was de biologieles. We liepen de les in en het thema van de les was; geboorte. Het viel ons op dat de les op vrij hoog niveau was. Er stonden veel plaatjes in de boeken van de leerlingen met voorbeelden van hoe een baby in de buik ligt en hoe de bevalling stapsgewijs verloopt.

Op een gegeven moment liet de biologieleraar ons hun laboratorium zien. Het was een lab voor biologie, nask en aardrijkskunde. Hier viel ons op dat alles heel netjes was opgeborgen en dat ze heel bewust omgaan met hun materialen. De leraar vertelde ook over de projecten die er waren. Er was een project dat we erg bijzonder vonden. Een project over duurzaam irrigeren.

De leerlingen hebben onderzoek gedaan naar hoeveel water een boom nodig heeft zodat er geen water werd verspild. Dat deden ze als volgt: in een grote jerrycan water werd een klein gaatje geprikt, met de dop er op zou het water er niet uitlopen, de jerrycan werd dan in de grond begraven naast een boom. Het water kan er niet uit ontsnappen door het luchtvacuüm. Om bij het water te komen zouden de wortels van de boom uit het gaatje water zuigen, uiteraard zoveel als de plant nodig heeft.

De leerlingen hielden bij hoe lang het duurde totdat de jerrycan leeg was. Er werd rekening gehouden met de weersomstandigheden in verband met de verdamping. Ze zijn tot de conclusie gekomen dat een plant in de winter even veel water nodig  heeft als in de zomer, maar er is meer verdamping in de zomer waardoor er ook een deel verloren gaat.

Dit project is een groot succes en de school gaat dit project op grotere schaal toepassen. Duurzaam irrigeren is hier van groot belang en op een leuke manier wordt er op de school aandacht aan gegeven. Dit was een heel positief punt van vooruitgang.

Na een aantal lessen gezien te hebben zijn we naast de school nog bij een meisjesinternaat gaan kijken. Het gebouw vonden we best mooi en het was helemaal nieuw! Hier zaten meisjes die te ver van school wonen en dus niet elke dag kunnen reizen. Het is dus toch goed om te zien dat ze wel naar school kunnen.

Alsof we afgelopen week nog niet genoeg verwend waren, werden we nog uitgenodigd om te lunchen. We kregen heerlijk zelfgemaakte couscous met vlees en groente, natuurlijk was het weer veel te veel! Tot onze grote schrik kregen we hierna nog een schaal met kip en friet. Natuurlijk ook weer super lekker, dus we hebben weer flink gesmuld. Als afsluiting kregen we weer lekker zoete thee. Na de thee begon de zon nog heerlijk te schijnen en sloten we de dag op de school af met prachtig Marokkaans weer en een potje voetbal.

Vanochtend vroeg om half negen vertrokken (inclusief het Marokkaanse halfuurtje) richting de bergen. De dag was regenachtig begonnen, maar er werd beloofd dat de zon nog zou gaan schijnen.

Om negen uur waren we aangekomen bij een conferentie met de délégé van het onderwijs in de grote regio Marrakech en Al Haouz die persoonlijk is aangesteld door de minister van onderwijs.

Hier waren ook een aantal Marokkaanse studenten aanwezig die ons gisteren hebben begeleid. Ook hier gold weer het Marokkaans half uurtje. Na het serieuze gedeelte stond er Marokkaanse thee met koekjes en chocoladebroodjes klaar. Na wat integratiegesprekken met de aanwezigen hebben we onze reis voortgezet naar het begin van het Atlasgebergte, een bijzondere rit tussen bergpassen door en met enorme stijgingen en dalingen.

De eerste school die we bezochten was voor het voortgezet onderwijs en we mochten een aantal lessen bekijken. Daarnaast is het schoolsysteem helemaal uitgelegd door de directeur.

Je hebt het primaire (1e – 6e klas, vanaf zes jaar tot dertien jaar), college (drie jaar een soort van onderbouw/vmbo) en het lycee (een soort bovenbouw/havo/vwo, beginnend met een gezamenlijk eerste jaar (tc) en een latere keuze in bac1 en bac2).

Wat ons met name opviel was dat een groep gemiddeld uit 36 leerlingen bestaat en de opkomst vaak afhankelijk is van het weer.

De gemiddelde verhouding is als volgt: minder dan één derde van de leerlingen is vrouwelijk. Dit komt doordat veel meiden niet naar school gaan, ondanks de leerplicht. Dat meiden vaak thuis blijven heeft te maken met tradities.

Op dit moment gaat er 28% van de staatskas naar het huidig onderwijs, ze zijn dus bezig met enorme hervormingen en ontwikkelingen. De staat streeft ernaar dat elk kind onderwijs krijgt – een van de doelen is om het analfabetisme uit te bannen – en financiert de gehele schooltijd van kinderen, vanaf de basisschool tot en met de universiteit.

Het zit zelf zo dat wanneer een leerling een jaar haalt, de ouders een geldbedrag ontvangen om de leerling door te laten studeren. Dit is als stimulans bedoeld. Wel geldt er een jaarlijkse bijdrage van tien dirham per kind van de ouders.

Sinds tien jaar wordt er strenger gecontroleerd door de onderwijsinspectie. Als kinderen niet naar school gaan wijst zij de ouders hierop. Vaak gaan de kinderen dan toch naar school. De ouders die de kinderen dan alsnog niet laten gaan riskeren een rechtszaak.

Op school worden eerst de meisjes verdeeld over de klassen, daarna de jongens. De leerlingen worden ingedeeld op niveau, niet op leeftijd.

Kinderen van het platteland verblijven in een soort pension vlak bij de school waar eten en onderdak voor ze geregeld. In de schoolvakanties gaan ze naar huis.

Alles is er dus op gericht om zoveel mogelijk kinderen te kunnen laten leren en dat zoveel mogelijk kinderen naar school kunnen gaan.

Hierna hebben we met zijn allen geluncht bij een hotel in Imlil. Vlakbij stroomde een mooie rivier tussen allemaal stenen door en de avonturiers onder ons konden zich even helemaal uitleven met klimmen.

Daarna bezochten we een basisschool op tien minuutjes afstand waarbij we langs allemaal mooie winkeltjes kwamen waarbij we onze kunst van het afdingen nog eens goed konden oefenen.

Na de stagescholen in Marrakech was het een erg bijzondere ervaring om nu de scholen op het platteland te zien. Zeker een ervaring voor ons als aankomend leerkracht om mee te nemen in onze eigen ontwikkeling.

Gisteren, dinsdag 14 mei, werden wij gekoppeld aan de Marokkaanse studenten van de pabo en lerarenopleidingen in Marrakech. Vandaag zijn we met deze studenten naar de school geweest waar zij stage lopen. Doel was kennis delen over het onderwijs en indien mogelijk de student helpen met de les.

De Marokkaanse studenten kwamen ons netjes ophalen bij het hotel. De een met de taxi en de ander op zijn scooter. Eenmaal gearriveerd bij de school merk je al dat het onderwijs heel anders is in Marokko dan in Nederland.

Veel dingen waren anders, alles was bijvoorbeeld buiten. Er was een vierkant gebouw dat bestond uit allemaal klaslokalen met een gat in het midden, dat was de speelplaats. Je kwam dus meteen buiten op de speelplaats als je het klaslokaal uitliep.

Bovendien waren er geen gangen te bekennen, het kantoor van de directeur en de personeelskamer grensden aan het schoolplein.

Wat nog meer opmerkelijk was, is dat de lokalen dezelfde grootte hebben als in Nederland maar er zitten maar liefst gemiddeld 45 leerlingen in een klas. Terwijl in Nederland 28 leerlingen al bijna het limiet is.

Ook was de stagebegeleidster in de klas met nog vier andere mede stagiaires. Helaas hadden wij niet de mogelijkheid om een les te verzorgen en hebben wij alleen geobserveerd.

We hebben veel kunnen zien. Namelijk dat de docenten veel aandacht besteden aan activerende didactiek en werkvormen, ook al hebben ze er niet de aparatuur en middelen die wij in Nederland wel hebben.

De leerlingen waren allemaal erg enthousiast dat wij er waren, ondanks dat er maar 5 of 6 leerlingen begrepen wat er gezegd werd in het Frans.

We hadden hele andere verwachtingen met betrekking tot het onderwijs. Frontaal en deductief, maar ze gebruiken toch veel dezelfde manieren en methodes om les te geven.

We zijn erg benieuwd wat ons morgen, donderdag, brengt. Dan gaan we twee scholen bezoeken in de bergen.

We werden om 8.15 uur met de busjes opgehaald en weer op de school afgezet. Toen we vandaag de school in kwamen voelden we ons al gelijk welkom. De studenten die wij gisteren hadden ontmoet begroeten ons en vrijwel meteen was iedereen met elkaar gesprek.

Je kon vandaag kiezen uit dezelfde workshops van de tweede ronde als gisteren zoals: workshop recycling, workshop English grammer en workshop gender in textbooks.

Gisteren wisten wij en de studenten uit Marrakech niet precies wat we konden verwachten van de dag. Alles verliep een beetje chaotisch. Vandaag was het tegenovergesteld. Wij wisten precies wat we konden gaan doen en de organisatie verliep een stuk rustiger.

Na de workshop kregen we net als gisteren heerlijk ontbijt met verse jus d’orange. Na het ontbijt werden we uitgenodigd om plaats te nemen in de conferentieruimte voor een evaluatie van alle workshops.

Tijdens deze evaluatie werden de studenten die een workshop gaven één voor één naar voren geroepen om een kort beeld te schetsen van de workshops. Voor ons kwam dit als een verrassing, omdat wij hierover niet waren ingelicht. Ondanks dat heeft iedereen zijn steentje bijgedragen en hebben we de conferentie afgesloten met een dankwoord van de directeur van CRMEF en de directrice van de Faculteit Educatie HAN.

Als laatste werden de Nederlandse studenten aan de Marokkaanse studenten gekoppeld en zijn we samen met hen om de tafel gaan zitten om de dag van morgen te bespreken.

Morgen, woensdag, gaan we samen met de Marokkaanse studenten naar de stageschool waar we een les gaan geven. Samen met de Marokkaanse studenten hebben we het tekstboek bekeken en hebben sommige van ons een les voorbereid. Anderen mogen morgen de dag observeren achter in de klas.

Na het voorbereiden van de les zijn we opgesplitst in twee groepen. Een aantal Nederlandse studenten zijn op pad gegaan met Marokkaanse studenten en hebben in de middag op een Drommedaris gereden. En de andere groep heeft een rondleiding gekregen van een gids door de Medina en de soeks in Marrakech.

Zoals elke dag hebben we de dag afgesloten met een korte briefing in het hotel. Tijdens deze briefing hebben we ook kennis gemaakt met de Nederlandse onderwijsattaché en directeur van NIMAR Jan Hoogland. Hij vertelde ons kort over de internationalisering tussen Nederlandse en Marokkaanse studenten.

Met deze inbreng hebben we de briefing afgesloten en zijn we ons gaan klaarmaken voor het diner.

...het CRMEF in Marrakech: het gebouw van de pabo en lerarenopleidingen vo...

Vandaag zijn we om 7.00 opgestaan. Vervolgens hebben we ontbeten met brood, koffie, verse jam, boter en chocoladecroissants. Daarna zijn we met de taxi naar de school opleidingsinstituut voor leraren gebracht.

Dit scholingsinstituut is voor studenten die al een PhD of Master hebben behaald; je kunt pas met deze leraarsopleiding beginnen als je een vakopleiding hebt voltooid. De opleiding duurt slechts een jaar, je wordt benoemd voor het leven.

Na een korte bijeenkomst met alleen de Nederlandse studenten zijn we naar de presentaties van het management. Onder andere aanwezig was de afgevaardigde van de koning, tevens regiodirecteur onderwijs, en onze eigen faculteitsdirecteur Titia Bredée.

De eerste ronde hebben we gevolgd bij de module communicatie over actief burgerschap en duurzaamheid. Eerst hebben we een mindmap gemaakt over manieren van onderwijs m.b.t. technieken die je kunt inzetten te bevordering van goed en actief burgerschap. Dit werd gepresenteerd en vervolgens werd een film gestart over een project m.b.t. groenonderhoud, wijkonderhoud en schoolonderhoud; dit project was in het verleden uitgevoerd op een lokale stageschool.

Na deze film startte het praktische gedeelte van de workshop. We werden ingedeeld in groepen. Iedere groep ontwierp een bladzijde van een flyer over environment. Vervolgens werd van ieder groepje één groepslid uitgenodigd om op een creatieve manier met environment aan de slag te gaan. Zij moesten een pot van aardewerk beschilderen en vervolgens in deze pot een bloem planten. Op het einde van de workshop kreeg iedere deelnemer een Turks hoedje in de kleuren van de Marokkaanse vlag en een creatief bewerkte pen. De meisjes kregen zelfs nog een leuk armbandje.

Na de workshop hebben we even tijd om bij te komen en kregen we een lunchpakketje aangeboden. Het duurde even (anderhalf uur), maar het was een mooie oefening om te wennen aan de Marokkaanse relaxte lifestyle.

In de namiddag werden de workshops hervat. Wij hebben een workshop gegeven over Engels grammatica. Het was een coproductie van docenten en studenten. We zijn op een creatieve en interactieve manier te werk gegaan.

Na een korte pauze volgde de laatste workshop. Vandaag viel ons op dat de Marokkaanse studenten heel goed op de hoogte zijn van actuele didactiek en vakinhoud. Het was een lange maar leerzame dag, wij kijken uit naar morgen!

De meesten van ons stonden om 03.00 uur op die zondagochtend 12 mei. Het was zover. Klaarmaken voor de (studie)reis naar Marrakech, Marokko.

Studenten en docenten van de lerarenopleidingen voortgezet onderwijs en basisonderwijs gaan van 12 tot 19 mei kennis en ervaringen delen met docenten en studenten van dezelfde opleidingen in Marrakech over o.a. cultuur, geschiedenis, taal en natuurlijk het onderwijs. Een intensieve week waar hard gewerkt zal gaan worden.

De grootste groep studenten en docenten vertrok van vliegveld Weeze in Duitsland richting Marokko. Anderen vlogen weer via Amsterdam, één student was al in Marokko.

Na een vlucht van zo’n 3 uur en 45 minuten arriveerden we rond 11.00 uur in Marrakech. Een hele overgang was dat want in Weeze was de temperatuur bij vertrek zo’n 10 graden terwijl het in Marrakech bij aankomst ruim 36 graden was. Heerlijk.

Met busjes werden we vervolgens naar ons hotel gebracht, middenin het oude en drukke stadsdeel van het ‘rode’ Marrakech. Prachtig. Met het beroemde plein Djemaa-el-fna op loopafstand.

Nadat de kamers verdeeld waren in het hotel had iedereen even tijd om te ontspannen. Enkelen gingen de stad in, anderen gingen eten en sommigen namen een duik in het zwembad bij het hotel. Vandaag was daar ruimte voor.

Om 17.00 uur vond de briefing plaats in het restaurant van het hotel. Allemaal bij elkaar, studenten en docenten. We bespraken hoe de week eruit zou gaan zien, tenminste, als alles loopt zoals afgesproken. Soms gaan de dingen anders in Marokko dan afgesproken. Dat went.

Morgen, maandag, is een belangrijke dag. Dan vindt er een grote conferentie plaats in de nieuwbouw van de pabo in Marrakech. Een conferentie waar docenten en studenten van beide landen elkaar ontmoeten om kennis te delen en om workshops te verzorgen aan elkaar.

Tot nu toe moesten we elke morgen om half tien verzamelen. Dit is ons dan ook best goed gelukt totdat we te horen kregen dat we vanmorgen een kwartier vroeger moesten vertrekken dan dat we de afgelopen dagen hadden gedaan. De reden voor dit vroege vertrek was omdat we de internationale dag van kinderen wilden bijwonen in de Halkapinar sportzaal .Om daar te komen moesten we de metro vlakbij de klokkentoren pakken en liepen daar gezamenlijk naartoe.

We waren zo enthousiast om te zien hoe dat hier wordt gevierd dat we Turkse en Nederlandse vlaggen hadden meegenomen om daarmee te zwaaien. Maar toen we daar waren aangekomen hoorden we tot onze verrassing dat het festival niet 10:30u zou beginnen, maar om 17:00u. De planning werd meteen aangepast, sowieso waren we niet van plan om daar tot 17:00u te wachten dus we gingen terug in de metro en naar een overdekte bazaar in de buurt.

Zoals de turken dat dagelijks doen, gingen wij ook eerst een kopje thee drinken en daarna in de bazaar rondlopen en lekker shoppen. Uiteraard ook even lunchen tussendoor. Om 15:30u hebben we dezelfde metro voor de tweede keer genomen en deze keer was het wel de moeite waard gelukkig. Veel mensen stonden bij de ingang te wachten om het festival ook te zien.

Deze mensen hadden blijkbaar allemaal een uitnodiging gekregen en wij niet. Maar een van onze Turkse studenten, Adnan, had aan de bewaking uitgelegd dat we speciaal voor deze viering vanuit Nederland zijn gekomen en de vriendelijke mensen van Turkije hebben ons zonder probleem naar binnen gelaten.

Een aantal belangrijke mensen hebben “korte” gesprekken gehouden en wij vonden het zó interessant dat we bijna in slaap zijn gevallen. Eindelijk had dan toch iedereen zijn verhaal verteld en de show kon beginnen.

Twee uur lang hebben kinderen van verschillende landen hun dans en muziek laten zien en horen. Het was heel interessant om te zien dat ondanks de diversiteit in kleding, dans en muziek de kinderen in harmonie met elkaar omgingen.

Er was ook een algemene voorstelling waarbij er een vogel ter wereld kwam en het was in kleine stukjes verdeeld. Elke stuk eindigde met een element die door de ei werd geabsorbeerd.

Ter afsluiting van deze vermoeiende maar toch hele leuke dag hebben we met zijn allen op de vijfde verdieping van het teachers house gegeten. Niemand had de puf om nog ergens anders naar toe te gaan. Gezellig maken wij het toch overal.

Na het eten hebben sommigen van ons nog even lekker een kopje thee/koffie gedronken in de hal en sommigen zijn wat blogjes gaan schrijven. Sommigen van ons liggen al heerlijk te snurken op hun kamer. Dit omdat we morgen nog vroeger dan vanmorgen op moeten!

En toen was het dus de avond voor vandaag..

Anneli gaf duidelijk aan dat we om half 10 zouden verzamelen om te vertrekken.  En aangezien wij allemaal van de Faculteit Educatie afkomen en aan het studeren zijn om leraren te worden, zijn we natuurlijk altijd stipt op tijd!

De avond voor vandaag dus, even snel in de gang bespreken hoe laat we met zijn allen gaan ontbijten, want dat is wel zo gezellig! Kwart voor 9, roept Ibrahim, en niet later want we gaan gewoon rustig aan doen. Prima hoor, kwart voor 9 beneden in de ontbijthal afgesproken. Fijne avond en slaap lekker iedereen!

Kwart voor 9 vandaag:
Mooi op tijd lopen Jip en ik dus naar beneden om te gaan ontbijten. Hmm, het is wel erg stil in de gang? Zou iedereen al wakker zijn of hoe zit dat nou.. Eenmaal beneden; Anneli, Pjotr en Aike zaten al gezellig aan tafel en waren aan het genieten van het toch wel geweldige weer en het lekkere ontbijtje. Goedemorgen! Zullen we nog even wachten Jip, dan kunnen we gezellig ontbijten. Prima zegt Jip natuurlijk :)

Tien voor 9 vandaag:
Hmm, waar blijft iedereen? Nou in ieder geval, langzaam maar zeker kwamen er toch wat mensen naar beneden.. Met ‘wat mensen’ bedoel ik de dames, even voor de duidelijkheid. De mannen waren nog nergens te bekennen.

Zo rond kwart over 9 vandaag:
Hey Ibrahim, jij ook hier? Die lieve jongen had zijn wekker nog op de Nederlandse tijd gezet.

Na het ontbijt, natuurlijk om half 10… of misschien was het toch kwart voor 10.. zijn we beneden gaan verzamelen en hebben we even met Mehtap kennisgemaakt. Dat is een studente van de PABO die haar stage nu loopt in Izmir, al twee maandjes. Snel het terras op, wat geschiedenis van Izmir en een mooie groepsfoto in de zon.

Let the Hyke begin!
Stonden we buiten het schoolplein, liet Anneli ons even het kleine winkeltje zien waar we wat konden kopen wanneer dat nodig was. Fijn om te weten, gauw weer verder!
Even deze stijle weg op en dan kan de échte wandeling beginnen. Oh! Wacht even jongens! Ho! STOP! Juist ja, onze blonde Amy wilde even de grond van dichtbij voelen. Auw enkel, bye bye legging. Echte bikkel wel hoor, gewoon toch mee gaan met de wandeling!

Geweldig begin, hier en daar wat meubilair in steegjes half op de trap etc. Paspoppen overal te zien, en de vlag… De vlag waar we naartoe zouden klimmen, heel… heel ver weg. Ah joh, duurt maar een uurtje, misschien anderhalf.

Eenmaal bezig was het natuurlijk mega gezellig, halverwege praaaachtig uitzicht. En niet alleen halverwege, nee hoor. Het uitzicht werd alsmaar beter. Een hele hoop foto’s, korte pauzetjes en ongeveer anderhalf uur later stonden we dan eindelijk aan de top, bij die vlag. Wauw! wat een uitzicht. Heel Izmir voor onze voeten. Rustig wat rond gekeken en natuurlijk nog meer foto’s gemaakt.

Tijd voor wat lekkere Turkse thee en koekjes. We zijn gezellig met de hele groep ergens hoog daar op die berg gaan zitten. Lekker thee gedronken en heerlijk van de koekjes gesmuld..

Tijd om naar beneden te gaan dames en heren!
Dat gaat een stuk sneller, duurt maar een kwartiertje of zo. Maar goed, met zo’n uber enthousiaste  groep als wij duurt dat natuurlijk wat langer. Ibrahim, Amy en Bart hebben nog even met wat kleine kinderen uit de buurt gevoetbald. Heel leuk om te zien. Iedereen natuurlijk heel erg benieuwd. Wie zijn jullie? Kunnen jullie Turks? Wat doen jullie hier? Die blonde is wel knap hoor! Mogen we op de foto? Mogen we wat losgeld? Ik kan ook Engels: Hellooo!  En nog heel wat andere vragen die ik jammer genoeg alweer ben vergeten.

Anyway, back to my story.. Na het voetballen weer vlug door naar beneden. Zet je schrap want we gaan een trap af.. Ofja, zoals sommigen het daar deden, we glijden de trap af!

Toen we bijna helemaal beneden bij de klokkentoren waren hebben we nog door nogal drukke straatjes heen gelopen die erg druk en luidruchtig waren. Spontaan gingen alle tasjes van achter de rug, naar voor op de buik waar die goed in de gaten gehouden konden worden. Hou je aan iemand vast, verdwijn niet van de groep..

Hey kijk zei ik: Osmanli Macunu, dat moeten jullie is proberen! Had ik nooit moeten zeggen, heel lekkere zoete lolly’s verder, maar het duurde nogal lang voordat we klaar waren met zo’n grote groep.
Snel toch door naar de klokkentoren met genietende kinders met lolly’s in hun hand. Eenmaal beneden herenigd met Adnan en Efra en toen zijn we ook door gelopen naar de ‘bus’ zoals Anneli de boot noemde :)!

Now it’s time for the afternoon.
Karsiyaka: Hier hebben we met z’n allen gezellig rondgelopen en hier en daar wat gekeken, met zijn allen geluncht en op zoek geweest naar echte Turkse ijs.. En heerlijk genoten tabiki (natuurlijk). Nu maar is in het turks, want ik typ wel erg vaak natuurlijk zie ik. Zorgt voor wat afwisseling ;).

Snel weer terug om op tijd te zijn, en weer terug te gaan naar het teachers house want iedereen was dood-op onderhand. Wat wel begrijpelijk is neem ik aan, na zo’n lange maar leuke wandeling.

Back at home heeft iedereen het rustig aan gedaan, even teruggetrokken, bedaart, uitgerust en klaar om te gaan eten. Of niet? Waarom ‘of niet’?

Nou, dat zal ik even uitleggen.. Het duurde namelijk bijna een uur voordat we er over uit waren waar en wat we nou gingen eten. Uiteindelijk zijn we eruit gekomen! Met een ‘klein‘ beetje hulp van Mehtap!

Op naar de sfeervolle straat: Kibris Sehitleri.. Maar ehh, Kübra, waar gaan we nu eten dan? Huh? Wat? Ikke? Nou.. Ehmm… Kies maar jongens, ik loop achter jullie aan. Tot hier aan toe heb ik jullie gebracht, goed zat toch :)) Toen we eenmaal een restaurantje hadden gekozen hebben we ook heerlijk gegeten. Nog wat nagenoten van thee en snel weer terug gegaan naar het teachers house.

The Evening/night:
Daar zitten we dan, op kamer 304, heel erg moe maar toch wel gezellig.. Sommigen zijn al gaan slapen, Slaap lekker en tot morgen HALF tien hé :’D Ik ben trouwens ook even afgezonderd van kamer 304. Jullie raden nooit waar ik zit. Ja hoor, op de gang, vlakbij de WI-FI, huppeldepuppel. Waarom? Natuurlijk om alle lezers up-to-date te houden.

Nu weten jullie ook zo ongeveer wat er allemaal gebeurd is vandaag, ik hoop dat jullie kunnen genieten van dit verhaal tijdens het lezen. Tijd voor mij om terug te gaan naar mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes!
Slaap lekker allemaal, en de groeten uit Izmir!

Voor mijn minor woon ik 4 maanden en een week in Genadendal, een klein dorpje in Zuid-Afrika. Ik werk hier aan een leesproject met kinderen die niet kunnen lezen. In Zuid-Afrika gaat alles anders dan in Nederland.

Er zijn hier ontzettend veel kinderen die nog niet kunnen lezen, terwijl ze al in groep 5 of hoger zitten. Dit is natuurlijk een groot probleem, maar niet alle leerkrachten weten daar hoe ze hiermee om moeten gaan. Daarom dat wij er zijn om deze kinderen individueel te begeleiden. Ik werk met kinderen tot en met groep 6(de onderbouw dus) en ik zie hier enorme verschillen.

Niet kunnen lezen
Er zijn kinderen die de letters nog niet eens kennen, maar er zijn ook kinderen die niet begrijpen wat ze lezen. Ik doe verschillende leerzame spelletjes met de kinderen, zodat ze langzaam een stapje verder kunnen. Sommige kinderen heb ik 4 keer in de week, want herhaling is belangrijk.

- Kind 1 kon nog geen letters lezen. Met haar heb ik bijvoorbeeld memory gespeeld of tekeningetjes gemaakt bij letters, zodat ze deze makkelijker zou onthouden. Nu kent ze al 10 letters. Dit is voor haar een grote vooruitgang.
- Kind 2 kon maar een paar letters(8) lezen. Met dit kind ben ik iets sneller door de letters gegaan dan met kind 1 en we zijn nu al bezig met woorden lezen.
- Kind 3 kon van letters geen woord maken (voorbeeld: v-i-s vis). Hij voelt dit niet aan en dit was een groot probleem. Ik heb hier heel lang tegenaan gelopen omdat ik niet precies wist wat ik moest doen.

Een idee van mijn stagementor
Na veel heen en weer gemail met Nederland kreeg ik van mijn oude stagementor een idee opgestuurd. Ik heb nu woorden gemaakt met plaatjes ernaast. Bijvoorbeeld bij het woordje vis zie je een plaatje met een vis. Dit woordje heb ik in letters geknipt en deze liet ik aan hem lezen. De eerste keer wist hij hem niet, maar nadat hij het plaatje gezien had heeft hij het woordje nooit meer vergeten. Nu kan hij dit woordje ook zonder plaatje lezen, omdat hij deze van de andere woorden kan onderscheiden. Ik werk nu met 5 woorden die ik soms ook omdraai of verander. Elke week voeg ik hier nieuwe woorden aan toe, zodat hij langzaam gaat inzien hoe hij moet hakken-plakken(de leerkrachten term voor ‘van letters een woord maken).

Op de school waar wij stage lopen werken de leerkrachten heel verschillend dan in Nederland.
Ze begeleiden de kinderen niet 1 op 1, maar werken vaak in groepjes. Wanneer ze lezen, lezen de kinderen allemaal tegelijk in plaats van omstebeurt. Wanneer er 1 kind in die klas uitvalt is het voor hem gewoon een kwestie van playbacken en dan valt het niet eens op.

Hier in Zuid-Afrika wordt er op veel scholen nog geslagen door de leerkrachten. Iets wat wij ons in Nederland niet meer kunnen
voorstellen. Op onze school is het officieel verboden, maar ook hier gebeurt het soms nog wel is.

De jongens en meiden lopen nooit tegelijk het klaslokaal in wanneer de dag begint. Eerst lopen de meiden naar binnen en daarna de
jongens. Ze moeten ook netjes in een rij naar binnen lopen. De kinderen hier zijn erg aanrakelijk (ze zitten veel aan elkaar). Zo knuffelen ze veel, lopen ze vaak hand in hand, maar slaan ze elkaar ook en doen ze erg gewelddadig.

Stage in buitenland is leerzaam
Het is ontzettend leerzaam voor een leerkracht om een stage in het buitenland te hebben. Zo zie je de grote verschillen met Nederland
en zet je de kennis op een andere manier in dan normaal. Ik zou dan ook iedereen aanraden om een tijdje naar het buitenland te gaan. Al is het maar een maand, ook dan kan je aan het buitenlandse sfeertje proeven.

Bron plaatje: http://reizenzuidafrika.blognu.nl/

Woensdagmiddag 3 april waren we te gast bij de Radboud Universiteit Dept. Molecular Chemistry, In kader van de OnderWijsEenheid (OWE) “Chemie op Leven en Dood”. Een  OWE die zowel organische chemie als biochemie behandelt, theoretisch en practisch.

Om op de hoogte te blijven van de relevante ontwikkelingen op dit gebied waren we op bezoek bij het Radboud. We werden daar zeer gastvrij ontvangen door professor dr. Floor Rutjes (hoofd van het department) en mevr. Jacky Versteeg (managementassistent).

Dr. Rutjes gaf ons een toelichting op de afdeling en de organisatie van de beta-faculteit. Hij gaf hierbij aan dat de ontwikkelingen niet meer plaatsvinden in de afzonderlijke vakgroepen, maar juist op de raakvlakken van de disciplines en daardoor veel samenwerking vereist is. Het gaf meteen wel een pleidooi voor het vak Science in het voortgezet onderwijs en ontwikkelingen als Nieuwe Scheikunde.

Na deze introductie kwam dr. Dani Blanco, een Spaanse post-doc. Hij vertelde over zijn onderzoek. Hij gaf aan o.a. dat cyclobutadieen-ladders veel in enzymen aanwezig schijnen te zijn. Deze aangepaste cyclobutadieen-ladders worden onder andere gebruikt voor de denitrificatie bij waterzuiveringsinstallaties. We kregen volop gelegenheid vragen te stellen en het enthousiasme van onze begeleider werkte zeer aanstekelijk.

Daarna kregen we een rondleiding door het lab. We kregen informatie over de huidige micro-schaal van syntheses en de onderzoeken van de gesynthetiseerde stoffen door gebruik van  NMR, IR-spectroscopie, kolomchromatagrafie, HPLC, GC, etc. Tevens vestigde hij de aandacht aan de zogenaamde flow chemistry, waarbij syntheses plaats vinden in zeer dunne en lange slangetjes, doorsnede bijv. 0,1 cm en de reagentia tegelijkertijd aan de vloeistofstroom worden toegevoegd waardoor een intensieve vermenging kan plaatsvinden: Groen Chemie ten top. Zeer interessant waren ook de mogelijheden om reacties onder zeer hoge druk te laten plaatsvinden.

Twee medewerkers lichtte daarna hun onderzoeksposters toe en gaven de relevantie van het onderzoek aan voor uiteenlopende toepassingen op o.a. medisch, chemisch- en  levensmiddelentechnologisch gebied.

Een zeer interessante en blikverruimende excursie. Deze excursie blijkt een mooie opstap te zijn voor de OWE “Wat en Hoeveel?”, een OWE met allerlei analytische methodes zoals de eerder genoemde.

Met dank aan de Radboud Universiteit Dept. Molecular Chemistry, en met name  professor dr. Floor Rutjes,  mevr. Jacky Versteeg en dr. Dani Blanco.

Jacques de Goede