HAN

Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Alle berichten over ‘Leraar Aardrijkskunde’

Studeren in Indonesië, wie wil dat nu niet?

5 juni 2017 door Joey Backus

Joey Backus, derdejaarsstudent lerarenopleiding Aardrijkskunde

Hallo allemaal,
Momenteel is mijn laatste week in Yogyakarta aangebroken. Ik heb het enorm naar mijn zin gehad in deze stad die eigenlijk alles wel te bieden heeft. In de ruim drie maanden die ik hier gewoond heb, heb ik enorm veel dingen ondernomen. Lees verder

3 koekjes bij de Turkse thee

23 mei 2017 door Akash de Wit

Laura Hammink, derdejaarsstudent lerarenopleiding aardrijkskunde

Buddy’s for life
Dinsdag 25 april 2017

Daar stonden we dan. Dertien studenten van verschillende opleidingen van de HAN. We kenden elkaar nauwelijks. Klaar voor onze grote reis naar Turkije. Iedereen had er zin in, maar het was nog wel een beetje onwennig.

Later in de week konden veel van ons zich niet eens meer voorstellen dat we elkaar voor deze reis niet eens kenden. We waren een hele hechte groep geworden. Tijd om nog meer nieuwe mensen te leren kennen! Onze Turkse buddy’s. Veel van ons hadden al een klein beetje contact gehad voordat we naar Turkije vertrokken. Dat dit uit zou lopen tot zo’n sterke band had ik niet verwacht. Lees verder

Een onvergetelijke barst in mijn Nederlandse mentaliteit

10 mei 2017 door Akash de Wit

Thijme Sessink, derdejaars student, lerarenopleiding aardrijkskunde

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen en weer doorgaan”. Dit zijn de in Nederland alom bekende woorden van Herman van Veen. Voor mij persoonlijk staat het voor de Nederlandse mindset. ‘Wij” leven in een maatschappij die vol zit met planning, structuur, orde en stiptheid. In mijn tiendaagse reis naar Izmir heb ik dit gevoel helemaal los kunnen laten. Was het dan een complete chaos? Nee, dat zeker niet. Hoe kan het dan dat ik niet het gevoel heb gehad dat ik in een volledig uitgestippeld plan was beland? Het antwoord op deze vraag is eenvoudig doch ingewikkeld. Ik probeer u in mijn blog een zo beeldend mogelijk antwoord te geven op deze vraag door een aantal voorbeelden te geven.

 

King of my Castle

Voor de reis begon hadden we een aantal bijeenkomsten ter voorbereiding van de reis. Het was een zeer gevarieerd gezelschap van Pabo-, ALPO- en ILS-studenten. Of zoals Johan Cruijff het in zijn beste dagen zou noemen ‘een los hoopje zand’. Tijdens de eerste bijeenkomst had ik nooit verwacht dat hier een enorm zandkasteel uit zou ontstaan. Een zandkasteel met prachtige Middeleeuwse torens en een enorme gracht ter bescherming van de koningen en koninginnen. Mijn ongelijk werd echter na circa vier uur in Izmir al bewezen. Het kasteel leek er direct te staan en niet om te kunnen worden geschopt door een pestkop op het strand. De kracht van onze groep bleek het hoofdingrediënt voor een geweldige tijd.

 

Haastige spoed is zelden goed

Iedereen werd gedurende de reis gekoppeld aan een buddy, of maat voor de Brabanders onder ons. Zij zouden ons de stad en het Turkse leven laten zien, maar buiten dit hebben zij mij lessen geleerd die ik in geen enkele schoolbank kan leren of in geen enkel boek kan vinden. “Leef met de dag” waren zijn laatste woorden voordat ik Izmir verliet. Ik snapte direct waar hij op doelde. Gedurende de dagen dat ik op pad was met mijn buddy en de rest van de groep spookte er constant door mijn hoofd “Waar gaan we nu heen en wat gaan we daarna doen?”. Dit duurde de hele dag. Aan het eind van de dag kwam er echter een ommekeer in mijn gedachten. Na een wandeling van 25 á 30 minuten kwamen we aan bij Karsiyaka. Honderden mensen verzamelden zich hier om de zonsondergang te bekijken.

Carpe Diem

Tijdens de wandeling naar het uitzichtpunt kwam het besef  dat haastige spoed niet altijd goed is binnen als een linkse directe van Rico Verhoeven. Waarom geniet ik thuis niet zo van wat ik heb? Al deze mensen genieten samen van de zonsondergang om de avond in te luiden. Hoe vaak komt het voor dat je in Nijmegen over de Waalkade loopt en iedereen gewoon zit te kijken naar de zonsondergang? Het is een moment dat voor mij zo uniek is dat, terwijl ik dit schrijf, ik aan de Waalkade zit. Waarom zou ik daar in vredesnaam gaan zitten? Het antwoord op die vraag even duidelijk als vaag. Om te ontsnappen aan de keiharde Nederlandse realiteit en voor even terug te zijn in Izmir, de stad waar men nog echt ‘de dag plukt’. Een studiereis levert naast kennis en informatie nog veel meer op. Kijk verder dan je agenda of planning en geniet van alle mensen om je heen!