HAN

Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)
Bonnie Hendricksen

Bonnie Hendricksen

'Het is leuk als je iets over jezelf vertelt voordat je gaat bloggen'....Hier ben ik het helemaal mee eens, maar WAT? Jullie zijn vast niet geïnteresseerd in de kleur van mijn nagels, mijn lengte of mijn kledingstijl. Voor deze keer zal ik jullie dan ook niet lastig vallen met deze zinloze informatie. Ik ben Bonnie, althans volgens mijn paspoort is dit mijn naam. Beter bekent als Bon, Bony M, Bonzie of Bunny. Ondertussen heb ik al 19 jaar van alles mogen beleven en geniet ik met volle teugen van het leven. Een leven waar veel in moet gebeuren, want stil zitten is niet mijn ding. Twee avonden in de week probeer ik kinderen niet te laten verdrinken en ondertussen moeten ze dan ook nog prachtige kikkervoeten, spetterbenen en molenarmen maken. Daarnaast ben ik twee avonden in de week te vinden bij mijn vier schatten van oppaskindjes. En om het kinderfeestje compleet te maken ben ik dit jaar gestart met de academische pabo! Verder probeer ik mijn vriendinnen zoveel mogelijk te zien om lekker een terrasje te pakken, te shoppen of gewoon te kletsen. Ohja voordat ik het vergeet, er wordt ook nog tijd vrijgemaakt voor vriendlief. De 24 uur per dag zijn altijd zo voorbij, in mijn hoofd ben ik nog bij woensdag als het al weer zaterdag is en ik zeg gerust dat het februari is als de rest van de wereld al in april leeft. Hoe meer te doen, hoe beter. Je leeft maar één keer en dit moet je dan ook goed doen. Carpe Diem!


4 dagen niet praten!

woensdag, juni 1st, 2011

Bonnie is eerstejaars student Academische Pabo

Het begon allemaal op een mooie donderdag ergens in oktober. Ik was aan de beurt voor de logopedische screening. Niet omdat ik zoveel last had van mijn stem, niet omdat ik geen geluid kon voortbrengen en niet omdat ik zelf het vermoeden had dat er iets niet klopte. Simpelweg omdat iedereen die op de HAN de Pabo doet deze beruchte test moet afleggen. Maar wat maakte mij het uit dat ik zo’n screening moest? Ik heb een paar weken op de camping gestaan en zonder microfoon ruim 50 kinderen weten te overschreeuwen en ik sta 2 keer in de week te gillen om kinderen niet te laten verdrinken. Dus dan moet voor een klas van 25 kinderen staan toch ook lukken dacht ik in mijn onschuld…

DE screening
Toch wel een beetje zenuwachtig liep ik mijn klasgenote achterna op weg naar ‘het hokje van de logopedist’. Ze vertelde me nog even snel dat ik echt moest doen alsof er kinderen bij waren, want dat je anders een lading commentaar over je heen kreeg en ohja ik moest ook niet vergeten om zo goed mogelijk te zingen. ZINGEN? Daar ging mijn vertrouwen in een goede afloop van deze screening. Ik hoopte maar dat de beste man zijn oordoppen klaar had liggen, want helaas is mijn zang een soort geschreeuw met ergens vaag een melodietje.

(meer…)

Welkom, welkom bij de 3 biggetjes!

dinsdag, mei 10th, 2011

Bonnie is eerstejaars student Academische Pabo

Ik voel me niet zo lekker, dacht ik een paar weken geleden bij het opstaan. Toch stond ik gewoon op, kleedde me aan en at nog even een boterham. Ik had mijn jas al aan, m’n schooltas op mijn rug en de fietssleutel al in de hand. Helaas was dit optimistisch, want voordat ik de deur uit was, kwam de boterham er al weer uit. Daar ging mijn Pabo dagje…

’s Middags ontving ik al een smsje van een klasgenoot dat ik echt iets had gemist. De leraren hadden een voorstelling gegeven met dans, muziek en toneel. Niet veel later ontving ik meer smsjes en mailtjes van de klas. Het was de bedoeling dat wij deze periode zelf ook een performance assessment gingen opvoeren. Dit klinkt moeilijker dan dat het is, want ik noem het gewoon een toneelstukje.

(meer…)

Geldverspilling en milieuvervuiling?

dinsdag, april 19th, 2011

Bonnie is eerstejaars student Academische Pabo

Zaterdagmorgen stap ik nog een beetje slaperig de Pabo binnen. Normaal is zaterdagmorgen mijn uitslaapochtend en dit bevalt mij ook prima. Alleen voor héél leuke of belangrijke dingen wil ik mijn lekkere zachte en warme bed wel een paar uurtjes eerder verlaten. Natuurlijk hoort nieuwe studenten enthousiast maken voor de ALPO bij één van die leuke of belangrijke dingen. Dus op de vraag of ik op de Open Dag wilde helpen moest ik wel ja zeggen. (Misschien moet ik toch eens wat minder dingen leuk en belangrijk gaan vinden, want nu ik er over denk weet ik niet wanneer mijn laatste heerlijke ik-blijf-nog-even-liggen-zaterdag was…)

Van gele pen tot blogger…
Het eerste wat ik zie bij het binnen komen van de Pabo is een tafel vol met gele pennen. Die pennen herken ik, denk ik bij mezelf, maar waarvan? Het belletje gaat al snel rinkelen. Precies zo’n pen vond ik twee weken eerder op de deurmat in een voor de rest lege envelop.

(meer…)