Bonnie is eerstejaars student Academische Pabo
Het begon allemaal op een mooie donderdag ergens in oktober. Ik was aan de beurt voor de logopedische screening. Niet omdat ik zoveel last had van mijn stem, niet omdat ik geen geluid kon voortbrengen en niet omdat ik zelf het vermoeden had dat er iets niet klopte. Simpelweg omdat iedereen die op de HAN de Pabo doet deze beruchte test moet afleggen. Maar wat maakte mij het uit dat ik zo’n screening moest? Ik heb een paar weken op de camping gestaan en zonder microfoon ruim 50 kinderen weten te overschreeuwen en ik sta 2 keer in de week te gillen om kinderen niet te laten verdrinken. Dus dan moet voor een klas van 25 kinderen staan toch ook lukken dacht ik in mijn onschuld…
DE screening
Toch wel een beetje zenuwachtig liep ik mijn klasgenote achterna op weg naar ‘het hokje van de logopedist’. Ze vertelde me nog even snel dat ik echt moest doen alsof er kinderen bij waren, want dat je anders een lading commentaar over je heen kreeg en ohja ik moest ook niet vergeten om zo goed mogelijk te zingen. ZINGEN? Daar ging mijn vertrouwen in een goede afloop van deze screening. Ik hoopte maar dat de beste man zijn oordoppen klaar had liggen, want helaas is mijn zang een soort geschreeuw met ergens vaag een melodietje.






Reacties