HAN

Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Nick naar Nepal

12 september 2017 door Nick Daanen

Nick Daanen, vierdejaarsstudent lerarenopleiding biologie

Hoi, mijn naam is Nick Daanen, 25 jaar inmiddels en voor mijn minor ben ik 120 dagen naar Nepal gegaan. Op de HAN ben ik al een tijdje bezig om docent biologie te worden.
In deze blog laat ik je lezen welke mensen er onderdeel uit maakte van het gastgezin waar ik verbleef.

Afbeelding 1: twee buurvrouwen samen met onze moeder (middelste)

Bijna iedereen van ons gastgezin is erg prettig in de omgang. Ik zeg niet iedereen, want ik krijg een beetje de creeps van oma. Ze spreekt geen Engels en ze is doof. En om het dan creepy te maken komt ze veel te hard in een niet verstaanbare taal tegen je te schreeuwen, en dat terwijl je geen idee had dat ze in de buurt was. Ik weet nog steeds niet of ze mij mag of niet.
Verder in het gezin hebben we Babu (kleine jongen), of zoals hij echt heet, Apar. De HELE dag is hij aan het zingen, rennen en rotzooi aan het maken. In Nederland zou hij al meerdere malen op zijn vingers zijn getikt, maar hier wordt het allemaal toegejuicht wat hij uitvreet. Zo was op een dag iedereen verdwenen, terwijl wij de rijst met moeite aan het verstoppen waren in ons lichaam. Babu kwam uit het huis met een bos stro en liep rechtstreeks de keuken in. Nog geen 10 seconden later kwam hij met een brandende fakkel naar buiten gerend. Hij is 2,5 jaar oud…
Dan hebben we Kaladhar. Een aardige gast, waar je in het Engels een goed gesprek mee kunt voeren. Helaas was zijn schaakbord, het spel waar je hem wakker voor kunt maken, verdwenen. Een van mijn vriendelijke huisgenoten/medestudenten heeft in het weekend een nieuw bord voor hem gekocht. De reactie van Kaladhar was typisch Nepalees. Proberen je emotie te onderdrukken, maar toch laten blijken dat je super blij bent. Voordat hij “Thank you” kon zeggen gooide hij eruit dat hij gelijk een spel wilde spelen.
Moeders, geen idee eigenlijk hoe ze echt heet. Ze spreekt geen woord Engels, maar op een of andere manier kun je goed met haar communiceren. Ze is heel vriendelijk, en zorgt ervoor dat wij omkomen in het eten. Oma doet hetzelfde, maar als je tegens mams zegt dat je niet meer hoeft is er een kans dat je niet alsnog eten op je bord krijgt. Vergaan van de honger doe ik hier zeker niet.

Afbeelding 2: Oma samen met Apar

Kaladhar en mams hebben een dochter (Ashmita) die, volgens mij, niet veel met ons mag of durft te praten. Ze is namelijk iets jonger dan wij zijn. ’s morgens doet ze de was en daarna gaat ze naar het nabijgelegen dorp om daar te werken in een bank.
En dan last best! Parbati. Wat een schat. Ze is de schoondochter van Kaladhar en verzorgt eigenlijk alles in het huishouden. Terwijl haar man in het buitenland aan het werk is, woont en werkt zij bij de Bhugain’s. Ze spreekt een aardig woordje Engels en is ook nog eens zo vriendelijk om oma en moeders te vertalen voor ons. Babu is trouwens haar zoon. Amrit is haar man en is momenteel in Zuid Korea aan het werk. Parbati heeft dus al zeker al één jaar haar eigen man niet gezien. Klinkt allemaal erg heftig, maar schijnbaar is dat de normaalste zaak van de wereld hier.

Als je meer te weten wilt komen over mijn reis dan kun je mijn blogs en vlogs vinden op http://NicknaarNepal.waarbenjij.nu en https://YouTube.com/user/Ndaanen92

Reacties

1 Reactie to “Nick naar Nepal”

avatar Kees-Jan schreef:

Leuke invalshoek! Ik vraag me nu af of je je tijdelijke familie mist… :-)
Groetjes!
Kees-Jan

Reageer

CAPTCHA
*