Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Moet ik dit wel doen?

26 juni 2017 door Sanne Bens

Sanne Bens, derdejaarsstudent lerarenopleiding Nederlands

Ik weet het nog precies, op 2 februari zat ik ’s ochtends al heel vroeg in de auto richting Schiphol. ‘Wat doen we onszelf aan?’, appten Iris en ik elkaar. Al vroeg moesten we afscheid nemen van onze vrienden, familie, etc. Terwijl we door onze ouders werden uitgezwaaid, beseften we pas dat het nu wel écht ging gebeuren. Met gemengde gevoelens stapten we het vliegtuig in. Onzeker, niet wetend wat ons te wachten zou staan, maar vooral met heel veel spanning. Waar komen we te wonen? Hoe zou het zijn op onze stagescholen? Hoe zou het leven daar zijn?

Momenteel ben ik alweer iets langer dan twee weken in Nederland. Heb ik spijt? Nee! Totaal niet. Ik heb een geweldige periode achter de rug. We hebben veel gedaan, gezien, ondernomen maar ook vooral heel erg veel plezier gehad. Twijfel je nog over een minor naar het buitenland? Ik zeg: doen! Het is een ervaring die niemand meer van jou af kan pakken.

Vanaf moment één voelden wij ons thuis in ons huisje aan de Gebroeders Penardstraat. Onze huisbaas Jack en huisbazin Joyce zijn een beetje onze tweede opa en oma geworden. Ze namen ons mee op pad en we konden elk moment van de dag bij hen terecht voor al onze vragen. In de eerste week van ons verblijf, hadden wij meteen een kennismaking op het IOL. Het IOL is eigenlijk het ILS van Paramaribo. In Nederland vergissen wij onszelf nog regelmatig: ‘Ja, en weet je nog die ene les op het IOL, uhhh… ILS’.  Tijdens de kennismaking hebben wij alle andere studenten van verschillende lerarenopleidingen in Nederland ontmoet. Tevens mochten we meteen kennismaken met onze stagebegeleidster vanuit het IOL. De begeleiding vanuit het IOL heb ik als heel prettig ervaren. Onze stagecontactpersoon, mevrouw Loor, stond altijd voor ons klaar. Een mailtje of belletje en ze stond al bijna met haar auto voor de deur.  Even een weekje acclimatiseren en dan zou ook mijn stage op het Arthur Alex Hoogendoorn Atheneum van start gaan. Het AAHA is een vrije school en bereidt leerlingen voor op het vwo. Ook hier werd ik weer met open armen ontvangen. Elke pauze in de personeelskamer werd er flink gelachen. En ik moet eerlijk toegeven, vaak stond er ook bij mij een lach op mijn gezicht. In een kleine ruimte zaten we met alle docenten rondom één grote tafel, iets wat je je in Nederland bijna niet kan voorstellen gezien het verschil in aantal werkzame docenten op een school. De onderwerpen van gesprek zal ik hier maar niet gaan blootgeven, maar wellicht kun je jezelf er wel iets bij voorstellen. De pauze voor docenten in Suriname is echt even een uitlaatklep en dan roepen ze zonder enige schaamte alles wat ze maar denken, heel grappig is dat.

Het onderwijs in Suriname is nog erg traditioneel. Het is daarom ook zo leuk om te zien hoe enthousiast de leerlingen reageren op een actieve werkvorm. De moeite waard om dat eens uit te proberen!

Elke maandag-, dinsdag-, en woensdagochtend stapte ik om 6.45 uur op mijn fiets richting mijn stageschool. Om 7.00 uur begonnen de lessen; mijn stageschool was op vijf minuten fietsafstand. Zeven lessen van 45 minuten en twee pauzes: zo verloopt een dag op het AAHA. Om 13.00 uur ging de bel en zat de dag op school er alweer op. Van mijn stagebegeleidster mocht ik heel veel doen. Ik mocht veel lessen geven en kreeg erg veel ruimte voor

eigen inbreng. Wat ook geregeld voorkwam, was dat mijn begeleidster midden in haar eigen les ineens wegliep. Ze zei dan snel tegen mij ‘Ik kom zo terug!’. Tien minuten later, vijftien minuten later: nog steeds was mijn begeleidster niet terug. De leerlingen werden drukker dus aan mij de taak om de les dan over te nemen. Na de les liep ik dan rustig naar de personeelskamer voor de pauze, en daar zat mijn begeleidster dan. Rustig haar boterhammetje te eten en lekker gezellig te kletsen met collega’s. In Nederland zou je zoiets niet snel zien, maar ik moet je zeggen dat ook dit stukje heel erg snel went. Het betekende overigens dat mijn begeleidster wel vertrouwen in mij had, dus dat was heel erg fijn. Tevens word je er enorm zelfstandig van en dat is heel erg mooi meegenomen voor je LIO-stage.

Natuurlijk heeft Suriname ons veel meer gebracht dan alleen de stage. Via via hebben wij een reisgids leren kennen genaamd Rudi Wortel (als je volgend jaar naar Suriname gaat, vrees niet om mij te contacten voor zijn nummer want hij maakt jouw avontuur daar nog veel mooier!). Meteen in de eerste week hebben wij een berichtje naar hem gestuurd om iets te gaan doen. Samen met Rudi zijn we kaaimannen gaan vangen en het klikte meteen! Wij wisten het zeker: wij willen heel veel meer tripjes gaan doen met Rudi. Via Rudi hebben we ook heel veel andere leuke en lieve mensen leren kennen. Ze kennen alle plekjes van Suriname en hebben ons dus ook de meest bijzondere en mooie plekken laten zien. Elke keer weer was het genieten van de mooie natuur, van elkaar en natuurlijk lachen, gieren en brullen bij het kampvuur met een glaasje Borgoe tot in de vroege ochtend. Nog steeds krijg ik in Nederland dagelijks de vraag: ‘En, hoe was het in Suriname?’. Waarop ik dan elke keer antwoord: ‘Super gaaf, echt een hele mooie ervaring’. Zodra ze dan vragen wat ik allemaal heb gedaan, probeer ik dat natuurlijk helemaal uit te leggen. Toch heb ik telkens weer het gevoel dat de enige die zich er écht een beeld bij kunnen vormen, de mensen zijn die er zelf bij waren. Dat spreekt natuurlijk voor zich, maar eigenlijk kun je je niet voorstellen wat voor gave dingen we allemaal hebben mogen zien.

Naast stage en tripjes, zijn er natuurlijk ook de nodige stapavondjes voorbij gekomen. Elke donderdagavond gingen we met z’n allen naar Havana. Het is heerlijk stappen in Suriname. Iedereen doet lekker gek en danst uitbundig op de swingende muziek.

Vier maanden zijn voorbij gevlogen. In het begin heb ik echt nog wel eens gedacht: ‘Waar ben ik aan begonnen?’. Achteraf heb ik zoveel nieuwe, leuke mensen ontmoet. Heb ik heel veel gave dingen gedaan en heb ik natuurlijk enorm veel geleerd. Vier maanden weg van huis is niet zomaar iets, maar je krijgt er zoveel voor terug. Natuurlijk is het weer heel erg fijn om thuis te zijn in je vertrouwde omgeving, maar stiekem mis ik al die leuke mensen in Suriname best wel een beetje..

Reacties

1 Reactie to “Moet ik dit wel doen?”

avatar Kees-Jan schreef:

Een mooie samenvatting van je reis naar Suriname. Bedankt voor deze en alle andere blogs: het was altijd leuk ze te lezen!
Kees-Jan