HAN

Search! | Site-navigation | Extra widgets (sidebar)

Hoezo Nederlands?!

15 March 2017 by

Het duurde eventjes, maar daar zijn we weer.
Zo iets als ‘time flies when you’re having fun’ toch? Een mooie zes weken later hebben we veel beleefd. Zo dachten wij als eerst met stage mee te gaan naar één van Cebu’s mooiste eilanden; Bantayan. Wij dachten ‘chill, met stage naar een mooi eiland, paar uurtjes werken en de rest van de tijd relaxen’. Wat een illusie, in totaal hebben wij twee dagen, acht uur lang naar dezelfde presentatie geluisterd in het Filipijns. Toch hadden wij ook een aandeel hierin, wij mochten namelijk in 10 minuten een PowerPoint presentatie letterlijk voorlezen. Je kunt je wel voorstellen dat dit niet geheel het uitje was waarop wij hadden
 

gehoopt. Gelukkig hadden we na deze twee vermoeiende dagen ook nog twee dagen tijd om te relaxen. Eén van deze dagen hebben wij scooters gehuurd om het eiland te verkennen. Super mooi maar ook super leip, aangezien wij met onze scooters de 90 km per/uur haalden. Sorry mama en papa, we hadden geen helm op en hij kon nog harder.

Het volgende weekend zouden wij eigenlijk naar het Oktoberfeest gaan, echter bedacht een domme Belg zich opeens. De korting was niet meer mogelijk… Helaas ‘schedule changed’, op naar Oslob. Hier hebben wij vrij weinig gedaan. We hebben gechilld met kinderen in een park en mochten getuige zijn van een bruiloft. Hier werden we uitgenodigd voor het diner, aangezien we er niet uitzagen, hebben wij hiervoor vriendelijk bedankt. En ja, dat is moeilijk hier in de Filipijnen ze blijven maar aandringen. De volgende dag hebben wij met de whalesharks gezwommen, die 10 tot 15 meter lang kunnen zijn. Ook al was het een super vette ervaring, door de mensen kon je bijna de whalesharks niet meer zien, wat een volk… Het weer was minder, maar de gratis hotelovernachting maakte dit meer dan goed.

 

  

Aangezien we nog niet genoeg weekendjes weg zijn geweest, besluiten we donderdag, om de volgende dag een weekendje naar Camotes te gaan. Hotel hadden we nog niet geboekt, kwam dat goed uit, dat betekend extra korting fixen bij het hotel. Verder hebben wij hier vooral aan ons privé zwembad gelegen, genoten van de hard kabaal makende airco, wat cliff jumps gedaan en scooters gehuurd. Dit laatste liep niet helemaal zonder gevolgen. Ons Carlijntje kwam in het pikke donker zonder benzine te staan. Gelukkig was er een charmante Fransman die ons weer aan de benzine hielp, oui oui merci!

Omdat Babs haar ouders kwamen hadden wij een party weekend. Om kort en krachtig te zijn; de beachparty was gezellig. Hoogte punt was toch wel; 6 maanden gratis entree voor het strand gewonnen. Hiervoor moest Babs diep gaan, dit ging niet zonder kleer scheuren. Denk aan: een estafette, 10 rondjes draaien, op de trap flikkeren en afsluiten met een atje whiskey. Helaas was de volgende party dag een flop. Mango square was gevuld met Koreanen die robot dansjes deden en verschrikkelijk uit de mond stonken. Twee katers verder, stonden we op zondag, fris en fruitig op het vliegveld om Babs haar ouders op te halen. Zo nuchter als Babs lijkt, moest ze toch wel een traantje laten. Best bijzonder om je ouders te ontvangen aan de andere kant van de wereld. Ze keken hun ogen uit, toen ze in de taxi op weg waren naar hun huisje voor twee weken.

Om de ouders van Babs kennis te laten maken met Lapu-Lapu, hadden we voor een Filipijnse prijs eiland hoppen geregeld. Deze dag hebben wij drie eilanden bezocht en op een mooie plek gesnorkeld. Om nog meer van Cebu te laten zien, zijn we dat weekend naar Malapascua geweest. Is het voor ons tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld, voor de ouders van Babs was het een ‘hell of ride’. De vijf uur durende bus rit hebben ze overleefd. Op de boot naar Malapascua ontmoette we vier maffiozo’s uit Italië “Welcome to Malapascua”. Aangezien de aanstormende typhoon zaterdag aan land zou komen, zijn wij op vrijdag naar Kallanggaman geweest. Dit is een onbewoond eiland, midden in de oceaan. Helaas regende het de hele dag en hebben wij de dag gespendeerd in een bamboe hutje. De terugweg was een hel. De storm en de hoge golven konden de gezellige sfeer echter niet bederven. De rest van het weekend hebben we ingevuld met lekkere etentjes en veel drankjes.


Die week zijn wij eindelijk echte Filipina’s geworden, omdat we onze eigen ID kaart op mochten halen. Paar honderden euro’s lichter en een ID kaart rijker. Aangezien Babs met haar ouders naar Bohol ging hadden Carlijn en Lisa genoeg tijd om de verjaardag van Babs voor te bereiden. De verassingen begonnen op vrijdagavond. Als eerst naar de karaokebar, waar Babs om 12 uur het podium op mocht om haar eigen Nederlandstalige verjaardagslied te zingen. Toen we terug kwamen hing de community vol met posters voor Babs verjaardag. De volgende dag werd Babs met partypoppers uit bed geknald, waarna we uitgenodigd werden bij Ate Jonah, onze buurvrouw. Zij had speciaal voor Babs pancit gekookt, dat symboliseert ‘een lang leven’. Vervolgens zaten we om 11 uur ’s ochtends met “onze opa” aan de Tanduay Rum met pepernoten. ’s Middags gingen we naar ons vaste koffie tentje, die zij als verassing hadden versierd. Hier werd Babs opnieuw verast, deze keer met een verjaardagstaart. De dag hebben we afgesloten met een lekker Europees vijf gangen diner in één van de hotels in Cebu City. De dag erna hebben we in het klein de verjaardag van Babs haar moeder gevierd en ze daarna uitgezwaaid richting het vliegveld.


Naast deze leuke weekendjes, zijn wij ook druk bezig met ons onderzoek op stage. Hiervoor hebben wij een aantal interviews gehouden. Het top punt hiervan was een hele dag vol interviews, of nouja vol… Van de tien uur dat we aanwezig waren, zijn wij drie uur productief geweest. De rest van de tijd stond in het teken van de Filipijnse wacht cultuur.

Vandaag konden we eindelijk op het werk eens in onze moedertaal praten. Er was hoog bezoek vanuit Nederland. Namelijk de burgemeester van Haarlemmermeer, samen met Terre Des Homes en andere partner organisaties kwamen langs bij onze stage organisatie. Het bezoek was bijzonder doordat we eindelijk de gezichten van de mensen zagen die het mogelijk maken dat FORGE kan blijven voortbestaan en tevens was de waardering van beide zichtbaar.

Vanuit +30 graden zeggen wij ajuu succes met je paraplu, ohja en jullie winterjas! ;)

Wist je dat…
• Carlijn hier een prinsesjes met een ‘super ordinary skin’ wordt genoemd
• Onze collega’s tijdens het weekendje Bantayan met z’n zessen in een twee persoons kamer lagen
• Lisa al drie weken een infectie aan de oren heeft, maar de Cliff jump het wel waard was
• Wij onze haren voor €1,00 hebben laten knippen
• Babs haar PADI gaat halen in de Filipijnen en dat ze haar eerste duik al heeft gehad
• Carlijn en Lisa zichzelf omgeschoold hebben tot wasvrouwen

Reacties

Leave a Reply

*