Waarom bloggen als het ook anders kan?
Tijdens een overleg wordt er door mij en de collega’s nagedacht over de onderwerpen waar over geblogd kan worden. WMO, samenwerking, buurt- en wijkproblemen enz. enz. Tijdens dit gesprek gaan mijn gedachtes naar het nut of de ‘onzin’ bloggen en dan met name gericht op de bedoeling ervan. Is het een anonieme wijze van kennis/ gedachtes delen? of een wedstrijd van:”kijk mij eens een goed stuk(je) schrijven!”. Of is een blog een middel voor contactgestoorde mensen. Niets van dit alles!, het is een moderne wijze van effectief en efficiënt communiceren wat ik op dit moment met het schrijven van dit blog ook aan het doen ben. Toch mis ik het gesprek waarin naast woorden ook de nonverbale signalen, intonaties en emoties kunnen worden opgepakt. Maar geen zorg er komen binnenkort smartphones op de markt die de emotie weergeven bij een bericht!
Ik kijk naar het scherm en zie wat ik geschreven heb, dan gaan mijn ogen naar de vulpen die er onder ligt en ik denk aan vroeger. Toen schreven we brieven en kregen we ook antwoord, dat waren nog eens tijden! Haak ik af? Ben ik ouderwets? Gaan de ontwikkelingen aan mij voorbij? Slaat de melancholie toe? Bloggen is een nieuw medium en ook ik als bijna 60 jarige zal en doe mee en gebruik de vulpen voor andere zaken, dit ter geruststelling voor mijn collega’s.
