Zoeken | Site-navigatie | Extra onderdelen (sidebar)

Alle berichten over ‘PRE-DELIRIC project’

Delirium op de Intensive Care

31 januari 2011 door Mark van den Boogaard

Delirium komt frequent voor bij oudere patiënten maar vooral ook bij intensive care patiënten. In deze groep is de gemiddelde incidentie ongeveer 30-50% waarbij er zelfs rapportages zijn, vooral uit Amerika, met incidentie cijfers van boven de 80%. Hoe zieker de patiënt is des te meer kans heeft deze om delirant te worden. Bekend is dat een delirium ernstige gevolgen heeft voor de patiënt op de korte termijn. Hierbij moet vooral gedacht worden aan verlengde beademingsduur, frequentere re-intubaties, verlengde opnameduur op de IC en in het ziekenhuis en meer kans om te overlijden. Ook de gevolgen op de langere termijn van het delirium zijn ernstig voor deze patiënten zo hebben we onlangs vastgesteld in het UMC St Radboud bij bijna 1000 IC-survivors. Ongeveer 18 maanden na ontslag van de IC hebben de patiënten die een delirium doormaakte op de IC nog steeds veel cognitieve (geheugen, verwardheid) problemen. Publicatie van de resultaten is in voorbereiding.
In mijn vorige weblog (juli 2010) refereerde ik al dat de medische beroepsvereniging van de Intensive Care (NVIC) de richtlijn Delirium op de Intensive heeft goedgekeurd en door iedereen gebruikt kan worden (http://nvic.nl/richtlijnen_geaccordeerd.php). Nu veel ziekenhuizen bezig zijn om, mede in het kader van het veiligheid management systeem (VMS), een delirium screeningsinstrument te implementeren is het goed om nog eens stil te staan bij deze richtlijn. Naast de implementatie van een screeningsinstrument dat de ic-verpleegkundigen gaan gebruiken in de praktijk is het ook belangrijk dat de artsen getraind worden in het herkennen en behandelen van een delirium. Als de verpleegkundigen de patiënten screenen op de aanwezigheid van een delirium maar de resultaten hiervan niet worden meegenomen in de behandeling van de patiënt blijkt dat de kwaliteit van de screening slecht is. Met andere woorden als je een patiënt delirant screent maar de arts de patiënt hier verder niet voor behandelt dan wordt het belang van een goede screening minder belangrijk (gevonden). Dit resulteert dan meestal in fout negatieve screeningen (patiënt is volgens screening niet delirant maar in werkelijkheid wel). Dit is onlangs vastgesteld in een multicenter onderzoek waar 10 ziekenhuizen in Nederland aan mee hebben gewerkt.
De boodschap van dit blog is dus om niet alleen een delirium screeningsinstrument te implementeren bij verpleegkundigen maar vooral ook tegelijkertijd een medisch behandelingsprotocol te implementeren. Slechts dan zijn we op een goede manier bezig om dit ernstige syndroom te herkennen en te behandelen.

Mark van den Boogaard
Onderzoeker afdeling Intensive Care
UMC St Radboud
Nijmegen

Share