Door: Lisbeth Verharen
Afgelopen maandag presenteerden vier studenten HBO-V van Fontys de resultaten van hun afstudeerproject naar de opvang van naasten op de spoedeisende hulp van het Sint Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg. Zij deden dit project in opdracht van de werkgroep traumatologie. De studenten constateerden dat er te weinig aandacht is voor familie en andere naasten. Verpleegkundigen vangen naasten op, maar drukte op de werkvloer leidt er toe dat zij niet altijd voldoende aandacht aan familie kunnen besteden.
De studenten vroegen mij, op basis van het behoefteonderzoek onder naasten van traumapatiënten (Verharen, 2009), toe te lichten wat naasten nodig hebben. Naasten willen bij de patiënt kunnen zijn, hebben behoefte aan informatie en ook aan psychosociale hulpverlening. Zij hebben behoefte aan een vast contactpersoon, iemand die hen helpt bij praktische problemen, aan wie ze ook hun ervaringen en gevoelens kunnen vertellen en die hen helpt bij het leren omgaan met de situatie.
De studenten meenden dat maatschappelijk werkers bij uitstek geschikt waren om de familie te begeleiden en bij levensbeschouwelijke of religieuze vragen kan begeleiding door een geestelijk verzorger gewenst zijn. Maatschappelijk werkers zijn in het ziekenhuis alleen tijdens kantooruren te bereiken, geestelijk verzorgers 24 uur per dag. De studenten ontwikkelden in samenwerking met verpleegkundigen, medisch maatschappelijk werkers en geestelijk verzorgers een stroomschema waarin de stappen staan beschreven die een SEH-verpleegkundige onderneemt in het begeleiden van familie van een patiënt met een ernstig trauma. Het komt er op neer dat bij ernstige trauma’s de verpleegkundige tijdens kantooruren maatschappelijk werk inschakelt en buiten kantooruren de geestelijk verzorger. In het laatste geval wordt via voicemail ook de maatschappelijk werker op de hoogte gebracht, zodat deze de volgende werkdag contact met de familie op kan nemen.
Het is een mooi initiatief waarin verpleegkundigen, maatschappelijk werkers en geestelijk verzorgers de handen ineen slaan om samen te zorgen voor adequate opvang van familie. Het Sint Elisabeth Ziekenhuis heeft het streven het liefste ziekenhuis van Nederland te worden. Daar past dit initiatief prachtig in.
Verharen, L. (2009) Psychosociale hulp in de traumazorg. TvZ, Tijdschrift voor Verpleegkundigen, nummer 3, 42-43
Reacties